به گزارش روابط عمومی ادارهکل بهزیستی استان همدان، سالهای خدمت برای بسیاری از کارکنان بهزیستی تنها به انجام وظایف اداری محدود نمیشود؛ سالهایی که در کنار جامعه هدف و مردم سپری میشود، میتواند تجربههایی ارزشمند و درسهایی ماندگار برای زندگی به همراه داشته باشد.
سرکار خانم مسعودی، کارشناس مشارکتهای مردمی و بازنشسته بهزیستی شهرستان اسدآباد، سالهای خدمت خود را از حوزه مهدهای کودک آغاز کرد و در ادامه به عنوان مسئول مهدهای کودک و سپس در حوزه مشارکتهای اجتماعی به فعالیت پرداخت.
او درباره سالهای خدمت خود میگوید: «سالهای خدمت من در بهزیستی، فقط سالهای انجام وظیفه و کار اداری نبود؛ سالهایی بود که در کنار مردم، از آنها یاد گرفتم و تجربههایی به دست آوردم که بخش مهمی از زندگی من را شکل داد.»
یکی از تجربههای ماندگار دوران خدمت او به سال ۱۳۸۵ بازمیگردد؛ زمانی که طرح «جمعهمهد» در مسجد جامع اجرا شد تا فرزندان نمازگزاران در زمان برگزاری نماز جمعه، در محیطی مناسب نگهداری شوند.
مسعودی در سال ۱۳۹۰ نیز به صورت خودجوش برای حمایت از سالمندان، در زمینه جذب مراقب و پرستار برای سالمندان نیازمند تلاش کرد و با جلب مشارکت مردم، برای جمعآوری وسایل و تجهیزات توانبخشی مورد نیاز جامعه هدف نیز اقدام شد.
موضوع سالمندی در شهرستان اسدآباد از دیگر دغدغههای این پیشکسوت بهزیستی بود. او با توجه به روند افزایش جمعیت سالمندان، طرحی را به سپاه پیشنهاد داد تا آموزشهای اولیه و مهارتهای لازم برای نگهداری از سالمندان به جوانان ارائه شود.
او در این زمینه بر این باور بود که سالمندان، سرمایههای ارزشمند خانواده و جامعه هستند و باید تا حد امکان شرایطی فراهم شود که آنان در کنار خانواده و در محیط خانه مورد مراقبت قرار گیرند.
این بازنشسته بهزیستی در طول سالهای خدمت خود، علاوه بر فعالیت در حوزه مهدهای کودک و مشارکتهای اجتماعی، در امور مختلفی از جمله حوزه درمان، حمایت از زنان و سایر فعالیتهای مرتبط با جامعه هدف نیز همکاری داشته است؛ تجربههایی که به گفته او، هر کدام درس تازهای برایش به همراه داشتهاند.
مشارکت مردم؛ تجربهای برای امروز
مسعودی درباره تجربهای که در صورت بازگشت به سالهای خدمت، همچنان بر آن تأکید خواهد داشت، میگوید: «اگر امروز دوباره فرصت خدمت داشته باشم، همچنان بر مشارکت مردم، خیرین، جوانان و ظرفیت دستگاههای مختلف تأکید خواهم کرد.»
او معتقد است بسیاری از مسائل اجتماعی زمانی بهتر حل میشوند که مردم خودشان در کنار سازمانها قرار بگیرند و احساس کنند در حل مسائل جامعه سهم دارند.
بهزیستی؛ مدرسهای برای آموختن انسانیت و شکرگزاری
این پیشکسوت بهزیستی، مهمترین درس سالهای خدمت خود را تحمل، صبوری و تابآوری در برابر مسائل، مشکلات و سختیهای زندگی میداند.
او میگوید: «وقتی سالها با انسانهایی روبهرو میشوید که هر کدام با یک مشکل، بیماری، معلولیت یا شرایط سخت زندگی دستوپنجه نرم میکنند، نگاهتان به زندگی تغییر میکند. یاد میگیرید قدر داشتههایتان را بیشتر بدانید و برای نعمتهای کوچک و بزرگ خداوند شکرگزار باشید.»
به گفته مسعودی، کار در بهزیستی به او آموخته است که شکرگزاری تنها برای روزهای خوب نیست و انسان باید در سختیها نیز نعمتهایی را که در اختیار دارد ببیند.
او در توصیهای به مردم میگوید: «گاهی آنقدر درگیر مشکلات زندگی میشویم که نعمتهایی را که داریم فراموش میکنیم. اگر روزی احساس کردید نعمتهای زندگیتان را نمیبینید، به بهزیستی بیایید و پای صحبت مددجویان بنشینید. شاید آن وقت دوباره متوجه شوید که برای چه چیزهایی باید شکرگزار خداوند باشید.»
مسعودی در پایان، بهزیستی را فراتر از یک محل کار توصیف میکند و میگوید: «بهزیستی برای من فقط محل کار نبود؛ مدرسهای بود برای آموختن انسانیت، صبوری، شکرگزاری و خدمت.»
او امروز، پس از سالها خدمت، با افتخار از سالهایی یاد میکند که در کنار مردم و برای مردم گذشت و آن را یکی از زیباترین بخشهای زندگی خود میداند.
نظر شما