حسینی با تأکید بر اینکه پیشگیری را نباید صرفاً به مجموعهای از برنامههای اداری تقلیل داد، تصریح کرد: پیشگیری اثربخش نیازمند یک مدل روشن و قابل اجرا است که از یکسو بر دانش و شواهد معتبر تکیه داشته باشد و از سوی دیگر، مشارکت واقعی شبکه اجرایی، نهادهای محلی و ظرفیتهای اجتماعی را در فرایند اجرا تضمین کند.
رئیس سازمان بهزیستی کشور با اشاره به شکاف موجود میان سیاستگذاری، اجرا و پاسخگویی گفت: بسیاری از تصمیمها در مرحله ابلاغ متوقف میمانند و به دلیل نبود سازوکارهای مشخص اجرا، ارزیابی و پاسخگویی، اثر اجتماعی مورد انتظار را ایجاد نمیکنند. کاهش این فاصله، نیازمند اصلاح فرایند تصمیمگیری و توجه همزمان به اجرا و سنجش اثربخشی است.
وی همچنین با اشاره به چالش «تبدیل ایده به پدیده» خاطرنشان کرد: مسئله امروز، کمبود ایده یا برنامه نیست، بلکه ناتوانی در تبدیل سیاستها به اقدام مؤثر است؛ چالشی که ریشه آن را باید در ضعف سازوکارهای اجرایی، بهرهوری پایین و محدود بودن مشارکت در نظام تصمیمگیری جستوجو کرد.
معاون وزیر و رئیس سازمان بهزیستی کشور در پایان تأکید کرد: پیشگیری اثربخش زمانی محقق میشود که تصمیمها همزمان بر دانش معتبر، مشارکت واقعی و شناخت دقیق از شرایط اجتماعی استوار باشد و این مؤلفهها، از مرحله طراحی تا اجرا و ارزیابی، بهصورت منسجم دنبال شوند.
نظر شما