هادی؛ از روزهای بی‌گوشی تا رؤیای مربیگری

هادی، متولد ۱۳۸۹ از شهرستان لردگان در استان چهارمحال و بختیاری، فوتبال و فوتسال را از سال‌های کودکی شروع کرده است؛ حدود هفت یا هشت‌سالگی.

شروع علاقه او به فوتبال، قصه‌ای ساده و آشنا دارد. آن سال‌ها خبری از گوشی‌های هوشمند و سرگرمی‌های امروزی نبود. هادی و دوستانش حوصله‌شان سر می‌رفت و برای پر کردن اوقاتشان سراغ فوتبال رفتند؛ بازی‌ای که کم‌کم از یک سرگرمی ساده به علاقه‌ای جدی تبدیل شد.

در این مسیر، برادرش که یک سال از او بزرگ‌تر است، همراه و کمک او بوده و حالا هادی از برادرش به‌عنوان الگوی خودش یاد می‌کند. اما رؤیای هادی فقط بازی کردن نیست. او می‌خواهد در آینده مربی فوتبال شود؛ به دانشگاه برود و در رشته تربیت بدنی تحصیل کند و بعد، خودش بازیکنان خوب، بااستعداد و حرفه‌ای تربیت کند و تحویل جامعه دهد.

در میان بازیکنان بزرگ دنیا، کیلیان امباپه را دوست دارد، اما الگوی اصلی‌اش همچنان برادرش است؛ کسی که از همان سال‌های کودکی در مسیر فوتبال کنارش بوده است.

هادی از فوتبال یک درس مهم هم گرفته؛ درسی که برایش با یک اتفاق تلخ اما عجیب همراه شده است.

یک بار یکی از بازیکنان پایش شکسته بود و هادی او را مسخره کرده بود. چند روز بعد، خودش دچار شکستگی پا شد. همین اتفاق باعث شد به این نتیجه برسد که نباید دیگران را به خاطر شرایطشان مسخره کرد.

حالا خودش این خاطره را با یک پیام برای هم‌سن‌وسال‌هایش تعریف می‌کند: دیگران را مسخره نکنید؛ چون ممکن است روزی همان اتفاق برای خودتان بیفتد.

توصیه هادی به نوجوانان هم روشن است؛ تلاش کنند، کم نیاورند و سراغ دود و دم و آسیب‌های اجتماعی نروند.

اما در کنار فوتبال، هادی دغدغه دیگری هم دارد؛ دغدغه نوجوانانی که شرایط زندگی سخت‌تری دارند.

او می‌گوید بچه‌هایی که زباله جمع می‌کنند هم انسان هستند، زندگی می‌کنند و نیاز به حمایت دارند و از مسئولان می‌خواهد به فکر آنها باشند و کمکشان کنند.

هادی از یک خواسته دیگر هم می‌گوید؛ اردو و تفریح.

به گفته او، سالی یک بار اردو دارند، اما دوست دارند شهرهای مختلف را ببینند؛ مشهد، شمال و دیگر مناطق تفریحی کشور را تجربه کنند. او می‌خواهد مسئولان این موضوع را جدی‌تر پیگیری کنند تا اردوهایشان در شهرهای مختلف برگزار شود و نوجوانان فرصت بیشتری برای تجربه کردن، دیدن و ساختن خاطرات خوب داشته باشند.

هادی حالا هم فوتبال بازی می‌کند و هم آینده‌ای را تصور می‌کند که در آن خودش مربی است؛ مربی‌ای که قرار است روزی بازیکنانی را تربیت کند که با استعداد، حرفه‌ای و آماده حضور در جامعه باشند.

برای او، فوتبال از یک سرگرمی ساده در روزهایی که خبری از گوشی و فضای مجازی نبود شروع شد؛ اما حالا به رؤیایی برای ساختن آینده تبدیل شده است

کد مطلب 200460

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 11 =

خدمات الکترونیک پرکاربرد