از کرانه‌ی خلیج فارس تا آغوش الوند؛ گرمایِ جنوبی‌ها در خنکای همدان

همدان، این روزها میزبانِ «ایرانِ کوچک» است. در میانِ تیم‌های حاضر در نوزدهمین دوره مسابقات فوتسال «فرزندان مهر»، تیمِ نوجوانان استان بوشهر، روایتی متفاوت با خود به همراه آورده‌اند؛ روایتی از جنسِ شرجیِ دریا و گرمایِ بی‌پایانِ جنوب که حالا در نسیمِ خنکِ کوهستانِ الوند، معنایِ تازه‌ای پیدا کرده است.

آن‌ها که از هزاران کیلومتر دورتر، از کرانه‌های نیلگونِ خلیج فارس به همدان آمده‌اند، وقتی پا به سالن مسابقات می‌گذارند، انگار تمامِ انرژی و سرزندگیِ جنوب را با خود می‌آورند. در گفت‌وگویی که با این فرزندان داشتیم، آنچه بیش از همه خودنمایی می‌کرد، نه خستگیِ راه، که اشتیاقِ بی‌پایان برای «دیده شدن» بود.

یکی از بازیکنانِ بوشهری با لهجه شیرینِ جنوبی‌اش، نیمار گروه است...

برای این فرزندان، فوتسال فقط یک بازی نیست؛ پلی است که آن‌ها را به هم‌سالان‌شان در سراسر ایران وصل می‌کند. آن‌ها در همدان یاد می‌گیرند که تفاوت‌های جغرافیایی، رنگِ پوست و لهجه، هیچ‌کدام نمی‌تواند مانعی برای «دوستی» باشد. وقتی آن‌ها در زمین بازی با تیم‌های دیگرِ منطقه غربِ کشور رقابت می‌کنند، می‌بینیم که چگونه با هر گل، با هر پاس و با هر لبخند، دیوارهای فاصله را فرو می‌ریزند.

ما در روابط‌عمومی بهزیستی همدان، شاهد بودیم که چگونه بچه‌های بوشهر در این چند روز، با بچه‌هایِ سایر تیم‌ها پیوندهای دوستی عمیقی برقرار کردند. گویی سال‌هاست یکدیگر را می‌شناسند. این همان «دنیای جاذب بهزیستی» است؛ نهادی که خانه‌هایِ کوچکِ کودک و نوجوان را به پهنایِ یک سرزمین گسترش داده است.

آن‌ها به ما آموختند که «فرزندانِ مهر» متعلق به هیچ شهر یا استانی نیستند؛ آن‌ها متعلق به «آینده‌ی این کشور» هستند. برایِ مربیانِ دلسوزِ تیم بوشهر که با صبوری، این سرمایه‌های انسانی را هدایت می‌کنند، جز احترام و قدردانیِ عمیق، چیزی نمی‌توان گفت.

بوشهری‌هایِ کوچکِ ما، با کوله‌باری از خاطراتِ سردِ همدان و گرمایِ میزبانیِ ما بازخواهند گشت، اما آنچه باقی می‌ماند، ردپایِ دوستی‌هایی است که در این مستطیلِ سبزِ همدان حک شد. آن‌ها برای ما نمادِ استقامت و شورِ زندگی هستند.

ما به میزبانی از این فرزندان افتخار می‌کنیم و این مسابقات را نه یک رقابتِ فیزیکی، که «میدانی برای تمرینِ عشق و همدلی» می‌دانیم.

#بهزیستی_کنار_مردم