بسم الله الرحمن الرحیم
سفر به شهرستان نطنز، برای من صرفاً یک مأموریت اداری در هفته دولت نبود؛ بلکه فرصتی برای «بازخوانی مسیر» و «بازنگری در پیوندهای انسانی» بود. در مدیریت رفاهی نوین، باور دارم که پشت میزهای اداری نمیتوان صدای واقعی جامعه هدف را شنید. حضور میدانی و رودررو شدن با چالشها، تنها راه فهم دقیق نیازها و تبدیل آنها به فرصتهای تحولآفرین است.
در این سفر، آنچه بیش از همه قلبم را گرم کرد، افتتاح نیروگاه خورشیدی۵ کیلوواتی با شعار«تابش امید» بود. این پروژه برای من، تنها یک سازه مهندسی یا یک طرح اشتغالزایی ساده نیست؛ بلکه نماد یک تغییر دیدگاه در بهزیستی است؛ گذار از «حمایت صرف» به «توانمندسازی پایدار». ما معتقدیم مددجوی ما، نه نیازمند دلسوزی، که نیازمند «زیرساخت استقلال» است. وقتی مددجویی با تکیه بر این فناوری، مسیر خوداتکایی را طی میکند، تابآوری روانی اوست که شکوفا میشود و این، همان شاهکلید سلامت روانِ جامعه است که بهزیستی به دنبال آن است.
در نشستهای مشترک با فرماندار محترم، امامجمعه عزیز و نماینده مردم در مجلس، آنچه به وضوح دیدم، «همافزایی برای هدف مشترک» بود. بهزیستی دیگر نمیتواند و نباید «جزیرهای عمل کند». چالشهای پیچیدهی امروز، بهویژه در حوزهی خانوادههای دارای فرزندان اوتیسم و نیازهای ویژه، نیازمند یک «مدیریت جهادی» است که مرزهای سازمانی را درنوردد. تأکید من در تمامی این جلسات، بر ایجاد شبکهای از حمایتهای بینبخشی بود؛ چرا که رفاه اجتماعی، محصول مشارکت همگانی است.
من در این سفر، به همکارانم در شهرستان نطنز نیز یادآور شدم که «تحول، یک فرآیند درونی است». تغییرات ساختاری در چارت تشکیلاتی، ابزاری است برای چابکی، اما روح حاکم بر این تحول، باید «احترام به کرامت انسانی» و «تعهد سازمانی» باشد. ما خدمتگزارانی هستیم که باید همتراز با دوران دفاع مقدس، با همان روحیه و جدیت، در خط مقدم خدمت بایستیم.
نطنز، برای من نمادی از این تغییر بود؛ دیاری کهن که ظرفیتهای بالایی برای مدلسازی «رفاه نوین» دارد. این سفر، نقطه پایان نیست؛ بلکه تعهدی است دوباره برای اینکه «امید»، بیش از پیش در تاروپود زندگی جامعه هدفمان بتابد. ما در بهزیستی اصفهان، مصمم هستیم که خدمت، نه یک وظیفه، که یک «فرهنگ همگانی» باشد.
دکتر سمیه کریمی، مدیرکل بهزیستی استان اصفهان
نظر شما