به گزارش روابط عمومی ادارهکل بهزیستی استان همدان، کارشناسان حوزه سلامت روان میگویند افراد دارای اوتیسم معمولاً نسبت به محرکهای حسی شدید، ازدحام جمعیت، جابهجاییهای غیرمنتظره و قطع شدن برنامههای روزانه حساس هستند. به همین دلیل، شرایط جنگی و بحرانهای شدید میتواند سطح اضطراب و واکنشهای رفتاری یا حسی آنها را افزایش دهد. ارائه حمایتهای هدفمند میتواند به کاهش استرس، سردرگمی و آسیبهای ثانویه در این افراد کمک کند.
یکی از مهمترین اقدامات در چنین شرایطی کاهش محرکهای حسی است. استفاده از هدفونهای ضدصدا هنگام شنیدن آژیرها یا انفجارهای دور، همراه داشتن عینک آفتابی یا ماسک خواب برای کاهش نورهای شدید و فراهم کردن یک «گوشه امن» در پناهگاهها یا محلهای امن برای استراحت حسی از جمله راهکارهای توصیهشده است.
حفظ حداقلی از روتین روزانه نیز نقش مهمی در ایجاد احساس امنیت دارد. داشتن برنامهای ساده و قابل پیشبینی برای زمان خواب، غذا یا بازی، استفاده از برنامههای تصویری و تکرار جملات اطمینانبخش و کوتاه مانند «الان اینجا امن هستیم» میتواند به کاهش اضطراب کمک کند.
متخصصان همچنین توصیه میکنند موقعیتهای بحرانی با زبانی ساده، کوتاه و قابل فهم توضیح داده شود. استفاده از تصویر، نقاشی یا نمادها برای توضیح آنچه در حال وقوع است میتواند برای افراد دارای اوتیسم قابل درکتر باشد. در عین حال، انتقال مستقیم اضطراب و ترس بزرگسالان به این افراد باید تا حد امکان کاهش یابد، زیرا آنها نسبت به هیجانات اطرافیان حساس هستند.
آمادهسازی «کیف اضطراری اوتیسم» نیز یکی دیگر از اقدامات مؤثر است. این کیف میتواند شامل هدفون ضدصدا، اسباببازیهای حسی یا فشاری، خوراکیهای مورد علاقه فرد، داروهای ضروری و دفترچه یا ابزارهای ارتباطی برای افرادی باشد که از روشهای ارتباطی جایگزین استفاده میکنند.
حفظ شیوههای ارتباطی فرد نیز اهمیت دارد. دسترسی به کارتهای ارتباطی یا دستگاههای ارتباط افزوده و جایگزین (AAC) و اجازه دادن به فرد برای بیان نیازهایش به شیوهای که برای او راحتتر است، میتواند به کاهش فشار روانی کمک کند. در چنین شرایطی نباید از فرد انتظار پاسخدهی سریع داشت، زیرا اضطراب میتواند فرآیند ارتباط را دشوارتر کند.
کارشناسان همچنین تأکید میکنند برخی رفتارها مانند تکان دادن دستها، قدم زدن تکراری، پنهان شدن یا پوشاندن گوشها ممکن است در شرایط بحرانی افزایش یابد. این رفتارها اغلب مکانیسمهای خودتنظیمی هستند و تا زمانی که خطری ایجاد نکنند، بهتر است محدود نشوند.
در صورت بروز حملات اضطرابی نیز توصیه میشود فرد از محیطهای شلوغ و پرصدا دور شود، تمرکز اطرافیان بر آرامسازی او باشد و در صورت پذیرش فرد از روشهایی مانند فشار عمیق، استفاده از پتوی سنگین یا آغوش فشاری استفاده شود. جملات کوتاه و اطمینانبخش مانند «من کنارت هستم» نیز میتواند به آرامش او کمک کند.
در کنار این موارد، حمایت از والدین و مراقبان نیز اهمیت ویژهای دارد. از آنجا که مراقبان در شرایط بحران با فشار روانی زیادی مواجه هستند، ارائه آموزشهای ساده درباره حفظ روتین، یادآوری تکنیکهای آرامسازی مانند تنفس عمیق، کمک به تقسیم مسئولیتها و ایجاد شبکههای حمایتی میتواند نقش مهمی در مدیریت بهتر شرایط داشته باشد.
نظر شما