زهرا غلامرضایی روز شنبه در گفتوگو با خبرنگار ایرنا با تاکید بر اینکه کودکان پیش از آنکه به حرفهای ما گوش دهند، رفتار و احساسات ما را میخوانند، اظهار کرد: نگاه و صدای والدین، اولین و مهمترین تکیهگاه عاطفی برای کودکان است و پدران و مادران بایستی با زبانی ساده و قابل فهم برای کودک خود توضیح دهند که گاهی کشورها در دنیا اختلافاتی با یکدیگر پیدا میکنند اما این اطمینان را بدهند که والدین همیشه مراقب او خواهند بود.
وی، حفظ برنامه روزمره کودک شامل نظم خواب، تغذیه، بازی و حتی لحظات شادی را یکی از مهمترین عوامل ایجاد حس امنیت در کودکان برشمرد و افزود: تکرار این برنامههای عادی به کودک پیام میدهد که زندگی همچنان در جریان بوده و همه چیز تحت کنترل است.
غلامرضایی یکی از خلاقانهترین روشهای کاهش استرس در کودکان را دادن نقشهای معنادار و متناسب با سن آنها دانست و گفت: والدین میتوانند وظایف کوچکی مانند روشن کردن چراغ قوه در زمان پناهگیری، چیدن کیسه اضطراری یا آب دادن به گلدانها را به کودک خود محول کنند تا او نیز احساس مشارکت، مفید بودن و کنترل نسبی بر شرایط را پیدا کند.
این مسوول در ادامه با استناد به مبانی تخصصی سلامت روان در بلایا و حوادث، به تشریح نیازهای عاطفی کودکان در این شرایط پرداخت و تصریح کرد: کودکان همانند بزرگسالان تحت تاثیر وقایع ناگواری مانند سیل، زلزله، جنگ و درگیریها قرار میگیرند، به ویژه زمانی که با صحنههای تلخ مواجه شوند یا عزیزان خود را از دست بدهند.
مدیرکل بهزیستی قزوین افزود: نحوه واکنش کودکان به این حوادث به عواملی مانند میزان مواجهه با حادثه، سطح رشد کودک، نوع واکنش اطرافیان، میزان حمایت خانوادگی و اجتماعی و سطح تابآوری خود کودک بستگی دارد.
غلامرضایی هشدار داد: هر چه سن کودک کمتر باشد، به دلیل ناتوانی در بیان احساسات و افکار خود، علایم متفاوتی از بزرگسالان بروز میدهد، از جمله میتوان به افت تحصیلی، پرخاشگری، گوشهگیری، کابوسهای شبانه، گریه مکرر و اضطراب اشاره کرد.
این مسوول تاکید کرد: یکی از مهمترین اقدامات برای کمک به کودکان و نوجوانان در مواجهه با بلایا، ارایه خدمات و حمایتهای روانی و اجتماعی است و این حمایتها شامل فعالیتهایی میشوند که به کودکان امکان بیان احساسات و افکارشان را بدهد، حس همکاری، مسوولیتپذیری و مشارکت را در آنها تقویت کند و فرصتی برای حضور در فعالیتهای گروهی فراهم آورد.
وی، وظایف والدین در قبال کودکان را به تفصیل بیان کرد و از آنان خواست به کودکان اطمینان دهند که واکنشهای آنان در این شرایط طبیعی است و فرصتی فراهم کنند تا کودکان بتوانند احساسات و مشکلات خود را از طریق نقاشی، قصهگویی، شعرخوانی و بازیهای دستهجمعی بیان کنند.
غلامرضایی بر ضرورت بازگرداندن تدریجی کودکان به فعالیتهای روزمره و عادی تاکید کرد و گفت: والدین باید بازیهایی را طراحی و تشویق کنند که شامل قصهگویی درباره حادثه، مجسمهسازی، خواندن شعر و سرود برای گروه، بازیهای پرتحرک مانند دویدن و توپبازی برای تخلیه انرژی، بازیهای تعادلبخش مانند لیلی کردن و بازیهایی که موجب تعادل ذهنی میشود مانند پازل و بازیهای فکری باشند.
این مسوول با اشاره به اینکه کودکان در چنین مواقعی نگرانی شدیدی درباره از دست دادن عزیزان و حتی اشیای باارزش خود دارند و از طرفی نگران بقا و تنهایی خود هستند، بر لزوم ارایه کمکهای عاطفی به آنان تاکید کرد و افزود: والدین باید با تامین نیازهای اساسی کودک، پرهیز از جداییهای غیرضروری، فراهم کردن آرامش در زمان خواب، تشویق به ابراز احساسات از طریق بازی، کنترل و نظارت بر تماشای برنامههای مرتبط با فاجعه و گوش دادن به بازگویی مکرر حادثه توسط کودک و نشان دادن همدلی واقعی با کودک به کاهش رنج روانی فرزند خود کمک کنند.
وی یادآورشد: والدین باید برای شناخت ترس کودکان، یک ارتباط سازنده با آنها برقرار کرده، به سوالاتشان صادقانه پاسخ دهند و از پاسخهای مبهم و غیرواقعی جدا خودداری کنند.
غلامرضایی بر لزوم ایجاد هماهنگی در کار روزانه، خواب و تغذیه کودکان و بازگرداندن تدریجی نظم پیش از حادثه به خانه تاکید کرد و از والدین خواست رفتارهایی مانند شبادراری، افت تحصیلی و ناخن جویدن را بپذیرند و بدون سختگیری و تنبیه به کودک آرامش دهند.
مدیرکل بهزیستی قزوین خاطرنشان کرد: در صورت تداوم علایم و حالات روانی در کودک، حتما به پزشک یا روانشناس مراجعه شود و بحران با عقل و مهربانی قابل مدیریت است و اگر همه ما با هم هوشیارتر و آمادهتر باشیم، میتوانیم با کمترین آسیب از آن عبور کنیم.
نظر شما