در سازمانهای خدمترسان، «محتوایِ غنی و آگاهساز» تنها یک ابزار نیست؛ بلکه «زبانِ مشترک» است که روابطعمومی آن را میسازد، رسانه آن را پخش میکند و مخاطب آن را میبلعد و عمل میکند. این محتوا باید فراتر از «خبر دادن» باشد؛ باید «مهارتآموزی»، «تغییرِ نگرش» و «توانمندسازی» را در دلِ خود داشته باشد. وقتی مخاطب با محتوایی روبرو میشود که هم اطلاعاتِ دقیق دارد و هم داستانِ انسانی، او از یک «مشاهدهگر» به یک «همسفرِ آگاه» تبدیل میشود و رسانهها نیز با پوششِ این محتوا، اعتبارِ سازمان را چند برابر میکنند.
نظر شما