وقتی دغدغه‌ها صادقانه بیان می‌شوند، وقتی همکاران بی‌واسطه از مسائل و نیازها می‌گویند و برای پیدا کردن راه‌حل کنار هم می‌نشینند، می‌توان به آینده امیدوارتر بود. در آن جلسه، احساس کردم پشت هر پیشنهاد و هر مسئله‌ای، قلبی نگران و اراده‌ای برای بهتر شدن وجود دارد؛ اراده‌ای که سرمایه ارزشمند بهزیستی است.
بهزیستی فقط یک مجموعه اداری یا سازمانی برای ارائه خدمات نیست؛ بهزیستی خانه امید انسان‌هایی است که گاهی بیش از هر چیز به شنیده شدن، دیده شدن و احساس حمایت نیاز دارند. هر خدمتی که ارائه می‌شود، هر مسئله‌ای که پیگیری می‌کنیم و هر گامی که برای توانمندسازی افراد برمی‌داریم، می‌تواند بخشی از زندگی انسانی را روشن‌تر و امید را در دل خانواده‌ای زنده‌تر کند.
باور دارم ارزش کار ما تنها به تعداد برنامه‌ها، جلسات و گزارش‌ها نیست؛ ارزش واقعی آن زمانی آشکار می‌شود که نتیجه تلاش‌هایمان را در لبخند یک خانواده، استقلال یک فرد دارای معلولیت، آرامش یک مادر، امید یک جوان و احساس امنیت یک سالمند ببینیم.
در این مسیر، هیچ‌کس به‌تنهایی نمی‌تواند همه بار مسئولیت را به دوش بکشد. آنچه ما را به مقصد نزدیک‌تر می‌کند، همدلی، همراهی، اعتماد متقابل و باور به توانایی‌های یکدیگر است. باید صدای هم را بشنویم، دغدغه‌های همکاران را جدی بگیریم و برای هر مسئله، به دنبال راه‌حلی عملی و اثرگذار باشیم.
از دیدن این انگیزه و احساس مسئولیت در جمع همکارانم خوشحال شدم و امیدوارم این همدلی و روحیه خدمت، از فضای جلسه فراتر برود و در میدان عمل، در محله‌ها و در کنار خانواده‌هایی که چشم‌انتظار حمایت و همراهی ما هستند، به ثمر بنشیند.
مطمئنم با دلی همراه، نگاهی مسئولانه و تلاشی جمعی می‌توانیم مسیر خدمت را هموارتر کنیم؛ چراکه در نهایت، آنچه از ما باقی می‌ماند، نه عنوان‌ها و مسئولیت‌ها، بلکه اثر مهربانی‌ها، گره‌هایی که گشوده‌ایم و امیدی است که در دل انسان‌ها زنده کرده‌ایم.
رقیه رحمانی
مدیرکل بهزیستی مازندران
نظر شما