محرابِ انتظار؛ پیوندِ نیایش و طلوعِ موعود

نماز، زمزمهٔ جان با معبود و مهدویت، افقِ روشنِ پیوند زمین با آسمان است. نماز، دل را به نور بندگی می‌آراید و مهدویت، جان را به وعدهٔ تحقق عدالت الهی امیدوار می‌سازد. منتظر راستین، در محراب نیایش، عهد خویش را با خدا استوار می‌کند و در مسیر انتظار، به تهذیب نفس و اصلاح جهان می‌اندیشد. آنجا که نماز، روح را به بندگی می‌رساند و انتظار، زندگی را به آرمان عدالت پیوند می‌زند، راهِ ظهور از بیداری دل‌ها آغاز می‌شود.