از ویلچر تا بخشیدن زندگی؛ روایت جوانی که حتی پس از رفتن، امید را زنده گذاشت

بعضی آدم‌ها، حتی وقتی از میان ما می‌روند، پایان نمی‌یابند؛ ردّی از امید بر جای می‌گذارند که در زندگی دیگران ادامه پیدا می‌کند. زنده‌یاد محسن گله‌دار عبدالله‌پور، جوانی از روستای نورآباد شهرستان مهر، از همین آدم‌ها بود؛ جوانی که سال‌ها با محدودیت‌های جسمی زندگی کرد، اما اجازه نداد معلولیت، رؤیاهایش را به حاشیه براند.

او به بیماری دیستروفی عضلانی مبتلا بود و از دوران کودکی، زندگی با ویلچر بخشی از روزهایش شده بود. اما آنچه او را تعریف می‌کرد، نه ویلچر بود و نه محدودیت‌های جسمی؛ بلکه اراده‌ای بود که به او اجازه می‌داد برای زندگی خودش راهی بسازد.

گله‌دار، به جای آنکه در انتظار گشوده‌شدن مسیرها بماند، مغازه‌ای برای خودش راه انداخت؛ جایی که در آن به تعمیر تلفن همراه و فروش لوازم جانبی موبایل می‌پرداخت. او با دستانش گوشی‌های خاموش را دوباره به کار می‌انداخت و در زندگی روزمره، معنای دیگری از تلاش، استقلال و امید را به نمایش می‌گذاشت.

اما داستان او، فراتر از تلاش برای ساختن یک زندگی مستقل بود؛ داستان بخششی که از پیش برای روزهای پس از رفتنش اندیشیده بود.

او پیش از این حادثه، کارت اهدای عضو را تکمیل کرده بود؛ تصمیمی آگاهانه که نشان می‌داد حتی برای پس از پایان زندگی خود نیز به فکر نجات جان دیگران است.

در پی بروز مشکل تنفسی و در جریان انتقال به بیمارستان شهید بهشتی شیراز، وضعیت او وخیم شد و پس از بررسی‌های پزشکی، مرگ مغزی وی تأیید شد. در آن لحظات دشوار، خانواده داغدارش با احترام به خواست و تصمیم پیشین او، با اهدای اعضای بدنش موافقت کردند؛ تصمیمی بزرگ که از دل اندوه، دریچه‌ای به سوی زندگی گشود.

به این ترتیب، پنج عضو و بافت قابل اهدا، شامل دو قرنیه چشم، دو کلیه و بخشی از بافت پوست بدن او، برای اهدای عضو و بافت در نظر گرفته شد؛ بخششی که می‌تواند در زندگی انسان‌هایی دیگر، معنای تازه‌ای پیدا کند.

چه تصویر عمیقی از زندگی؛ جوانی که روزگاری با تعمیر تلفن‌های همراه، برای بازگشت ارتباط و کارکرد به آنها تلاش می‌کرد، این بار با تصمیمی ماندگار، برای بازگشت امید به زندگی انسان‌هایی دیگر قدم برداشت.

و چه بزرگواری می‌خواهد که خانواده‌ای در اوج داغ و دلتنگی، به خواست عزیز ازدست‌رفته خود احترام بگذارد و با بخشیدن اعضای بدن او، اجازه دهد مهربانی‌اش در جان‌های دیگر ادامه پیدا کند.

زنده‌یاد محسن گله‌دار عبدالله‌پور، به ما یادآوری کرد که زندگی را نمی‌توان تنها با توانایی‌های جسمی سنجید؛ گاهی بزرگ‌ترین توانایی انسان، امیدی است که می‌آفریند و حیاتی است که به دیگران می‌بخشد.

روابط عمومی اداره‌کل بهزیستی استان فارس، ضمن تسلیت درگذشت این جوان نیک‌اندیش به خانواده محترم ایشان، از خانواده بزرگوار عبدالله‌پور به پاس احترام به تصمیم ارزشمند فرزندشان و مشارکت در این اقدام انسان‌دوستانه قدردانی می‌کند.

یادش گرامی و روحش قرین آرامش؛ نامش با زندگی پیوند خورد و مهربانی‌اش، فراتر از رفتنش ادامه خواهد داشت.

#بهزیستی_فارس #اهدای_عضو #اهدای_زندگی #معلولیت_محدودیت_نیست