«نیاز»، دختر کوچک و دوست‌داشتنی نکا و از سفیران کتابخانه‌های عمومی مازندران، در دورهمی «رویای شاد کودکی» به مناسبت هفته ملی کودک، با زبان شیرین و اصیل مازندرانی به حاضران خوش‌آمد گفت و سپس با خواندن شعری در وصف ایران، چنان شور و شوقی در جمع برانگیخت که نگاه‌ها به او دوخته شد و لبخند و تحسین، فضای مراسم را پر کرد.
او با همان سادگی دلنشین کودکانه، واژه‌های زبان مادری را به نغمه‌ای از عشق به سرزمینش پیوند زد؛ اجرایی صمیمی و به‌یادماندنی که نشان داد عشق به ایران، از همان سال‌های نخست زندگی، می‌تواند در دل کودکان ریشه بدواند و در کلام شیرینشان شکوفا شود.
نیاز، در آن لحظه فقط یک کودک شعرخوان نبود؛ صدای زنده فرهنگ و اصالت مازندران بود؛ یادآور نسلی که می‌تواند زبان مادری‌اش را پاس بدارد، ریشه‌های فرهنگی خود را بشناسد و در همان حال، با قلبی کوچک اما سرشار از عشق، از ایران بزرگ سخن بگوید.
شاید زیباترین بخش آن روز، همین بود؛ اینکه آینده ایران، در قامت دختربچه‌ای شش‌ساله، با چشمانی پر از شور و صدایی آمیخته به مهر، روبه‌روی حاضران ایستاد و بی‌آنکه بداند، به همه یادآوری کرد که ایران، پیش از آنکه نامی بر نقشه باشد، عشقی است که در قلب کودکان جوانه می‌زند؛ عشقی که گاهی با شیرین‌ترین گویش محلی، زیباتر از هر سخنرانی به زبان می‌آید.
نیاز جان، بخوان و بدرخش؛ که این سرزمین به رؤیاهای تو، به صدای شیرینت و به کودکانی چون تو دل بسته است.
گاهی برای به وجد آوردن یک جمع، نه به صدای بلند نیاز است و نه به واژه‌های بزرگ؛ گاهی یک کودک شش‌ساله، با لهجه شیرین مازندرانی و قلبی سرشار از مهر، کافی است تا لبخند بر لب‌ها بنشاند و گرمای عشق به وطن را در دل‌ها زنده کند.
کد مطلب 212465
نظر شما