به گزارش روابط عمومی اداره‌کل بهزیستی استان همدان، به نقل از پایگاه خبری ندای غرب، سرپرست اداره‌کل بهزیستی استان همدان با اشاره به افزایش سهم سالمندان در جمعیت استان، از تغییر رویکرد این سازمان از «حمایت منفعلانه» به «توانمندسازی فعال» خبر داد؛ تغییری که به گفته او قرار است با اجرای طرح‌هایی همچون «گام نقره‌ای» و رزمایش «سلام محله» دنبال شود.
محمد قادری احسان‌پور در جلسه شورای سالمندان استان اظهار کرد: «سازمان بهزیستی در سال جاری گذار از رویکرد حمایت منفعلانه به توانمندسازی فعال را در دستور کار خود قرار داده است.»
وی افزود: «طرح گام نقره‌ای و رزمایش سلام محله، تجلی عینی این تغییر نگاه است. ما در این طرح، به جای آنکه سالمند را در انتظار خدمت بنشانیم، خدمات را به محله و متن جامعه برده‌ایم تا دسترسی عادلانه‌تری را برای این قشر فراهم کنیم.»
سرپرست اداره‌کل بهزیستی استان همدان با اشاره به روند فزاینده سالمندی در کشور، بر ضرورت برنامه‌ریزی بر اساس داده‌های جمعیتی تأکید کرد و گفت: «در حال حاضر، میانگین نرخ سالمندی در استان همدان به ۱۴ درصد رسیده است که این روند، نیازمند تدوین برنامه‌های عملیاتی متناسب با شرایط هر شهرستان است.»
قادری احسان‌پور درباره تفاوت نرخ سالمندی در شهرستان‌های استان نیز گفت: «تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد شهرستان کبودرآهنگ با نرخ ۱۳ درصد، جوان‌ترین شهرستان استان و شهرستان تویسرکان با نرخ ۱۸ درصد، دارای بیشترین جمعیت سالمندی است.»
وی تأکید کرد: «این تفاوت در شاخص‌ها، گویای آن است که ما نمی‌توانیم یک نسخه واحد برای کل استان بپیچیم و باید برنامه‌ریزی‌هایمان مبتنی بر واقعیت‌های جمعیتی هر منطقه باشد.»
اما مسئله فقط یک عدد نیست، ۱۴ درصد سالمندی در همدان، اگرچه یک شاخص جمعیتی است، اما نمی‌توان آن را صرفاً در جدول‌های آماری نگه داشت.
این عدد یعنی بخشی قابل توجه از جمعیت استان در حال ورود یا قرار گرفتن در دوره‌ای از زندگی است که نیازهای متفاوتی دارد؛ از خدمات سلامت و توانبخشی گرفته تا حمل‌ونقل، مناسب‌سازی معابر، فضاهای شهری، مراقبت در منزل و حمایت اجتماعی.
اینجاست که تغییر رویکرد بهزیستی اهمیت پیدا می‌کند؛ اما هم‌زمان یک پرسش جدی نیز شکل می‌گیرد:
آیا تغییر نگاه در بهزیستی، با تغییر نگاه سایر دستگاه‌های استان نیز همراه شده است؟
اگر سالمند قرار است از دریافت‌کننده صرف خدمات به فردی فعال و مشارکت‌کننده در جامعه تبدیل شود، شهر و ساختارهای خدماتی نیز باید متناسب با این هدف تغییر کنند.
۱۸ درصد تویسرکان؛ یک هشدار برای نسخه‌های یکسان
تفاوت ۱۳ درصدی کبودرآهنگ با ۱۸ درصدی تویسرکان، فقط یک اختلاف آماری نیست.
این تفاوت می‌تواند به معنای تفاوت در نوع نیازهای اجتماعی و خدماتی شهرستان‌ها باشد. شهرستانی که سهم سالمندان بیشتری دارد، طبیعتاً به برنامه‌ریزی دقیق‌تر در حوزه مراقبت، سلامت، توانبخشی، مناسب‌سازی و خدمات محله‌محور نیازمند است.
بنابراین تأکید مسئول بهزیستی بر برنامه‌ریزی شهرستان‌محور، نکته‌ای مهم است؛ اما مرحله تعیین‌کننده، تبدیل این آمار به بودجه، پروژه، خدمت و خروجی قابل اندازه‌گیری است.
سالمندی را نمی‌شود با جلسه مدیریت کرد
شورای سالمندان، طرح‌های محله‌محور و برنامه‌های حمایتی می‌توانند نقطه شروع باشند، اما مسئله سالمندی بسیار بزرگ‌تر از یک دستگاه است.
شهرداری‌ها، دانشگاه علوم پزشکی، دستگاه‌های فرهنگی، نهادهای اجتماعی و حتی نظام حمل‌ونقل شهری، هر کدام بخشی از این پازل را در اختیار دارند.
سالمندی موفق زمانی معنا پیدا می‌کند که سالمند بتواند بدون مانع در شهر تردد کند، به خدمات درمانی دسترسی داشته باشد، از انزوای اجتماعی فاصله بگیرد و همچنان امکان مشارکت در جامعه را حفظ کند.
از همین‌جاست که یک مطالبه جدی شکل می‌گیرد: ۱۴ درصد سالمندی در همدان باید در برنامه‌های همه دستگاه‌ها دیده شود، نه فقط در گزارش‌های بهزیستی.
پرسش امروز، پاسخ فرداست همدان نمی‌تواند منتظر بماند تا سهم سالمندان بیشتر شود و بعد برای آن چاره‌اندیشی کند.
آنچه امروز از سوی بهزیستی مطرح شده، در واقع یک هشدار زودهنگام است؛ جمعیت در حال تغییر است و سیاست‌گذاری نیز باید هم‌پای آن تغییر کند.
اکنون باید دید خروجی این آمار و این جلسات، در زندگی روزمره سالمندان همدانی چه زمانی دیده خواهد شد.
چرا که سالمندی جمعیت را نمی‌توان متوقف کرد؛ اما می‌توان از امروز برای آن آماده شد.
مسئله اصلی همدان دیگر این نیست که چند درصد جمعیتش سالمند است؛ مسئله این است که استان برای این ۱۴ درصد، چه برنامه‌ای روی زمین دارد؟
نظر شما