هر کدام از این عزیزان، داستانی برای گفتن دارند؛ داستانی از مسیرهایی که شاید آسان نبوده، از موانعی که پشت سر گذاشته‌اند و از روزهایی که تصمیم گرفته‌اند محدودیت، تعریف‌کننده زندگی‌شان نباشد.
برای من، بخش تجلیل از این عزیزان فقط یک مراسم تقدیر نبود؛ لحظه‌ای بود برای دیدن و دیده‌شدن.
دیدن استعدادهایی که در ورزش، علم، هنر و عرصه‌های مختلف درخشیده‌اند و دیده‌شدن انسان‌هایی که شایسته‌اند جامعه بیش از پیش موفقیت‌هایشان را بشناسد.
در آن لحظه با خودم فکر کردم که جامعه ناشنوایان و کم‌شنوایان، بیش از آنکه نیازمند نگاه ترحم‌آمیز باشد، نیازمند فرصت، دسترسی برابر و میدان برای نشان‌دادن توانمندی‌هایش است.
وقتی نام قهرمانان و موفق‌های این جامعه خوانده می‌شد و تشویق‌ها سالن را پر می‌کرد، برای من یک پیام روشن داشت؛
اگر فرصت باشد، استعداد راه خودش را پیدا می‌کند.
به‌عنوان مدیرکل بهزیستی مازندران، خودم را متعهد می‌دانم که در کنار جامعه ناشنوایان و کم‌شنوایان استان، نه فقط برای حمایت، بلکه برای توانمندسازی، مطالبه‌گری و ساختن فرصت‌های برابر قدم برداریم.
امروز به تک‌تک این عزیزان افتخار کردم؛
نه فقط به خاطر مدال‌ها و موفقیت‌هایشان، بلکه به خاطر ایستادگی و باوری که آنها را تا اینجا رسانده است.
و چه خوب که در چنین روزی، به جای اینکه درباره توانمندی‌هایشان صحبت کنیم، خودشان را ببینیم؛ موفقیت‌هایشان را بشنویم و برایشان دست بزنیم.
نظر شما