مهر را کنار کودکانی آغاز کردیم که هر روز، روایت تازه‌ای از امید می‌سازند/پشت هر قدم کوچک این کودکان، قلب بزرگ یک خانواده می‌تپد

امروز، در آغاز سال تحصیلی جدید، توفیق داشتم در کنار دانش‌آموزان عزیز، معلمان، مربیان و خانواده‌هایشان، در آیین نواختن زنگ مدرسه در یک مدرسه استثنایی و یک مدرسه اتیسم حضور داشته باشم.
برای من، حضور در این مدارس همیشه با یک حس متفاوت همراه است. اینجا وقتی از «مدرسه» صحبت می‌کنیم، فقط از آموزش و کتاب و کلاس حرف نمی‌زنیم. از مسیری صحبت می‌کنیم که در آن آموزش، توانبخشی، خانواده و عشق به کودک، در کنار هم قرار گرفته‌اند.
در چهره پدرها و مادرهای این دانش‌آموزان، می‌توان سال‌ها تلاش، صبوری و امید را دید. خانواده‌هایی که برای هر قدم فرزندشان ایستاده‌اند، پیگیری کرده‌اند، آموخته‌اند و بارها از نو شروع کرده‌اند. برای یک خانواده، شاید یک کلمه تازه، یک ارتباط بهتر، یک مهارت جدید یا حتی یک لبخند، نتیجه ماه‌ها و سال‌ها تلاش باشد.
به‌ویژه خانواده‌های کودکان دارای اتیسم، مسیر متفاوتی را تجربه می‌کنند؛ مسیری که نیازمند آگاهی، پذیرش، صبوری و حمایت مستمر است. در این مسیر، هیچ خانواده‌ای نباید احساس کند که تنهاست.
امروز در کنار این خانواده‌ها، دوباره به این باور رسیدم که عدالت آموزشی یعنی هر کودک را همان‌گونه که هست ببینیم و برای رشد او، متناسب با نیازها و توانمندی‌هایش فرصت فراهم کنیم.
کودکان دارای نیازهای ویژه، پیش از آنکه نیازمند حمایت باشند، صاحب حق‌اند؛ حق آموزش، حق رشد، حق حضور در جامعه و حق داشتن آینده‌ای متناسب با توانمندی‌هایشان.
نقش معلمان و مربیان این مدارس نیز بسیار فراتر از آموزش است. آنان هر روز با صبر و تخصص، به کودکان کمک می‌کنند تا ارتباط برقرار کنند، مهارت بیاموزند، مستقل‌تر شوند و جایگاه خود را در جامعه پیدا کنند. این تلاش‌ها شاید همیشه در آمارها دیده نشود، اما اثر آن در زندگی یک کودک و خانواده‌اش ماندگار است.
ما در بهزیستی خود را در کنار این خانواده‌ها می‌دانیم و تلاش می‌کنیم زنجیره حمایت از مداخله و توانبخشی تا آموزش، توانمندسازی و حضور اجتماعی را تقویت کنیم.
امروز زنگ مهر را که شنیدم، برای من فقط آغاز یک سال تحصیلی نبود؛ یادآور مسئولیتی بود که همه ما در برابر این کودکان و خانواده‌هایشان داریم.
امیدوارم سال تحصیلی جدید، سالی باشد که در آن توانمندی‌های بیشتری دیده شود، فرصت‌های بیشتری ساخته شود و هیچ کودکی به دلیل تفاوت‌هایش از رؤیای آینده جا نماند.
مهر امسال را به همه دانش‌آموزان عزیز، به‌ویژه فرزندان توانمندم در مدارس استثنایی و اتیسم، و به پدرها و مادرهای صبور و همراهشان تبریک می‌گویم.