او با اشاره به اینکه نسلهای بعدی، بیش از نسل امروز با فضای دیجیتال زندگی خواهند کرد، بر یک نکته تأکید کرد: اگر امروز به نوجوانان میآموزیم چگونه در فضای مجازی آگاهانهتر و ایمنتر رفتار کنند، این آموزش نباید متوقف شود؛ بلکه باید هر سال یک گام جلوتر برود.
ستایش، انتظار خود و دیگر دانشآموزان را روشن و مشخص بیان کرد: آنچه آغاز شده، ادامه پیدا کند؛ آنچه مفید بوده، توسعه یابد و آنچه زمان آن گذشته، بهروز شود.
او پیشنهاد مشخص خود را نیز مطرح کرد؛ اینکه آموزش سواد دیجیتال در استان، در قالب برنامههایی بهروز، مرحلهبندیشده و مستمر ادامه یابد و در دورههای بعدی، موضوع سواد و کاربرد مسئولانه هوش مصنوعی نیز به آن افزوده شود؛ چراکه هوش مصنوعی دیگر موضوعی دور از زندگی نوجوانان نیست و به بخشی از زیست روزمره آنان تبدیل شده است.
اما شاید مهمترین بخش سخنان این نوجوان، جایی بود که هدف آموزش فناوری را فراتر از «بلد بودن» آن تعریف کرد. از نگاه او، دانشآموزان نباید تنها فناوری را بشناسند؛ باید بدانند با فناوری چه کنند، چه زمانی به آن اعتماد کنند، چه زمانی اطلاعات و خروجی آن را بررسی کنند و مهمتر از همه، چگونه در کنار فناوری، خودشان تصمیم بگیرند.
این نگاه، آموزش سواد دیجیتال را از مجموعهای از توصیههای فنی فراتر میبرد؛ به مهارتی برای زندگی تبدیل میکند؛ مهارتی که قرار است به نوجوان کمک کند در دنیایی که فناوری هر روز حضور پررنگتری در آن پیدا میکند، همچنان صاحب انتخاب و تصمیم باشد.
ستایش در پایان سخنانش از فرصتی که برای شنیدن صدای دانشآموزان فراهم شده بود قدردانی کرد و با اشاره به تجربه شهرستان میاندورود، از همراهی و نقش دستاندرکاران این برنامه در پیشگیری و کاهش آسیبهای ناشی از فضای مجازی سخن گفت.
حرفهای او در پایان، تصویری روشن از مطالبه نسل نوجوان بود: آموزش دیجیتال اگر قرار است برای آینده باشد، باید خودش هم آیندهنگر، مستمر و بهروز باشد.
نظر شما