خودکشی بهعنوان یک فوریت در روانپزشکی و روانشناسی بالینی، عوارض عمیق فردی، اجتماعی و اقتصادی در پی دارد؛ رفتاری که مرزهای سنی، جنسیتی و طبقاتی را درنوردیده و نیازمند حساسیت و مراقبت همهجانبه از سوی فرد، نهاد خانواده و شبکه روابط اجتماعی است. از منظر بالینی، افکار آسیبرسان و بنبستهای روانی غالباً ناشی از بحرانهای حاد، اختلالات خلقی و احساس درماندگی موقت هستند؛ حالاتی که با پذیرش، مداخله علمی و خودمراقبتی، ماهیتی کاملاً قابل ارزیابی، مدیریت و درمان دارند.
در این راستا، تقویت مهارتهای تابآوری فردی در کنار بهرهگیری بهموقع از زنجیره خدمات تخصصی، نقشی کلیدی در بازگرداندن فرد به مدار تعادل دارد. شهروندان و خانوادهها در مواجهه با علائم هشداردهنده رفتاری و بحرانهای روانی-اجتماعی میتوانند بهصورت شبانهروزی با سامانه تلفنی ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی) تماس گرفته یا به مراکز مداخله در بحران مراجعه کنند تا از چتر حمایتی و مداخلات تخصصی روانشناسان و مددکاران اجتماعی بهرهمند شوند.
نظر شما