به گزارش روابط عمومی ادارهکل بهزیستی استان همدان، به نقل از خبرنگار ایرنا، شیرخوارگاهها سرپناه و مرکزی برای نگهداری و حمایت از کودکان بیسرپرست و بدسرپرست است و در همدان شیرخوارگاه عترت بهزیستی بهعنوان تنها مرکز دولتی نگهداری نوزادان بیسرپرست و بدسرپرست، سالهاست با هدف حمایت موقت و واگذاری کودکان به خانوادههای واجد شرایط، نقش مهمی در کاهش آسیبهای اجتماعی ایفا میکند.
چراغ شیرخوارگاه بهزیستی استان همدان با امید به آینده همچنان روشن است چراغی که نه تنها با دستورات قضایی و تلاش مددکاران، بلکه با اشتیاق ارزشمند خانوادههای متقاضی فرزندخواندگی و حمایتهای سخاوتمندانه خیران همدانی برافروخته میماند.
در این گفت و گو وضعیت محلی که ۱۶ کودک در آن روزگار میگذرانند و دغدغههایی چون تمین منابع مالی، کمبود نیروی انسانی متخصص و فرآیندهای پیچیده اما حیاتی را می گذرانند در گفت و گو با مژگان صفاریان مدیر شیرخوارگاه عترت بهزیستی همدان مورد بررسی قرار گرفته است که در زیر می خوانید.
ایرنا: آماری از نوزادان حاضر در این مجموعه بفرمایید؟
صفاریان: در حال حاضر ۱۶ کودک زیر سه سال که بیشتر زیر ۶ ماه هستند در این مرکز نگهداری می شود که از این ۱۶ کودک هفت کودک دچار بیماریهای ژنتیکی و سندرم های مادرزادی هستند.
ایرنا: وضعیت فرزند خواندگی در سال گذشته و امسال چگونه بوده؟
صفاریان: متقاضیان فرزندخواندگی ما همیشه مشتاق و طالب هستند و اگر گاه مواقع کودکی با وجود نداشتن سرپرست موثر، همچنان در مرکز زندگی می کند علت آن موانع قانونی یا بیماری کودک است که متقاضیان کمتری دارند.
ایرنا: در حال حاضر وضعیت پذیرش و خروج نوزادان به چه صورت است؟
صفاریان: در سالهای اخیر پذیرش فرزندان بدسرپرست به طور فزاینده ای افزایش پیدا کرده که افزون بر ۹۰ درصد این پذیرش ها حاصل اعتیاد والدین و مشکلاتی هست که متعاقب اعتیاد ایجاد می شود. البته سعی کردیم با پیگیری های ویژه مددکاری نگذاریم تعداد فرزندان از ظرفیت اسمی بیشتر بشود.
ایرنا: فرایند پذیرش نوزادان در همدان چگونه طی میشود و چه چالشهایی در این مسیر وجود دارد؟
صفاریان: همه پذیرش ها با دستور مقام عالی قضایی صورت می گیرد و بعد از ورود فرزندان به شیرخوارگاه، تیم تخصصی مراقبت به موازات هم سعی در آرام بخشی و رفع نیازهای این عزیزان می کنند همچنین سامان دهی آنها را در اولین و سریعترین زمان ممکن انجام بدهند تا آسیب های حاصل از مراقبت در موسسه به حداقل ممکن برسد.
بزرگترین چالش ورود فرزندان هست که به دلیل مشکلات جسمی و ذهنی مورد پذیرش خانواده های زیستی خودشون قرار نمی گیرند و به این مراکز سپرده می شوند که این بدترین اتفاقی است که می تواند برای این عزیزان بیفتد چراکه با وجود نیاز شدید به آغوش خانواده در بدترین شرایط طرد شده و بزرگترین آسیب به آنها وارد می شود.
ایرنا: وضعیت نیروی انسانی در شیرخوارگاه چگونه است؟
صفاریان: به هر حال در همه بخش های اداری و سازمان های دولتی با خروج نیروهای باسابقه و عدم جایگزینی نیروهای جدید به بدنه سازمان روبرو بوده و به طور قطع با توجه به لزوم سرعت بخشی به مراقبت و سامان دهی این عزیزان با کمبودهایی مواجه هستیم.
شیرخوارگاه عترت بهزیستی همدان
ایرنا: آیا هزینههای جاری و تامین ملزومات تخصصی نوزادان با کمکهای دولتی و مردمی همخوانی دارد؟
صفاریان: به طور قطع جواب منفی است. به این دلیل که مراکز تنها مصرف کننده است و از طرفی نیازهای ما از جمله شیرخشک و پوشک و امثالهم با افزایش روزانه هزینه ها مواجه می شود؛ از طرفی این نیازها به واسطه مشکلاتی که بیشتر به دلیل عدم مراقبت اصولی ما در در دوران بارداری یا بعد از آن با او مواجه شده موجب افزایش هزینه های مراقبت مثل شیرخشک های مخصوص یا داروهای اختصاصی و افزایش هزینه های غربالگری می شود و به طور حتم اگر کمک های مردمی نباشد ما زمان طلایی برای شناسایی مشکلات و متعاقب آن پیگیری های درمان یا تسریع در دریافت گواهی سلامت به منظور واگذاری به خانواده های متقاضی رو از دست می دهیم.
ایرنا: آیا سختگیریهای قانونی همچنان بزرگترین مانع فرزندخواندگی است؟
صفاریان: اشتیاق متقاضیان برای سرپرستی از فرزندان مانند گذشته عالی است. اما در مورد سخت گیری قانونی، اجازه می خوام به این شکل بیان کنم که متاسفانه این عزیزان آسیب هایی را ناخواسته در دورانی از زندگیشان متحمل شدند بدون اینکه حق انتخاب یا دخالتی در این اتفاقات تلخ داشته باشند و حالا که یک فرصت مجدد برای التیام زخم هاشان پیش آمده پس این وظیفه بهزیستی را سخت تر کرده است.
پس این سخت گیری نیست بلکه دقت و حفاظت از حریم امن این عزیزان هست که اثرات آن سالها بعد تو زندگیشان نمود پیدا می کند.
ایرنا: چه پیام و توصیه ای برای خانوادههایی که میخواهند فرزند خوانده بپذیرند دارید؟
صفاریان: همه فرزندان امانتی هستند که به شکل های مختلف به بهزیستی سپرده شدند، حالا چه فرزند زیستی ما باشد یا فرزندخوانده امیدوارم که امانت دار خوبی باشیم و در هر سنی که پذیرای این فرشته ها می شویم از همان ابتدا با کمک مشاوران مجرب و مطالعه کتب مرتبط پایه ریزی تربیت را برای سالهای پیش رو داشته باشیم.
صحبتی هم با خانواده های عزیزی که شرایط مراقبت از فرزندان کم توان را دارند، بیان می کنم و آن اینکه این فرزندان، به خصوص فرزندانی که مبتلا به سندرم داون نوزادانی بسیار با احساس و مهربان هستند بنابراین بدیهی است که شرایط خانواده برای پیشرفت و آموزش این عزیزان می تواند خیلی بیشتر از موسسات موثر باشد.
این اقدام می تواند شکرانه ای باشد از پروردگار بابت همه نعمت هایی که به ما بخشیده است به خصوص فرزندان سالمی که خودمان داریم.
نظر شما