دکتر محتشمی در این نشست آموزشی با اشاره به اهمیت تابآوری و توانایی ادامه دادن در شرایط دشوار، اظهار کرد: زندگی همیشه مطابق برنامه پیش نمیرود و رنج، بخشی جداییناپذیر از مسیر زندگی است؛ اما تابآوری به معنای همیشه لبخند زدن نیست، بلکه توانایی برخاستن، تغییر مسیر و دوباره تلاش کردن است.
وی با تشریح نخستین گام در مسیر افزایش قدرت ادامه دادن، افزود: پذیرش واقعیت به معنای دوست داشتن شرایط یا تسلیم شدن در برابر آن نیست، بلکه باید واقعیت موجود را دید و به جای گرفتار شدن در پرسش «چرا این اتفاق برای من افتاد؟»، از خود بپرسیم «حالا که این اتفاق افتاده، چه کاری از دست من برمیآید؟» این تغییر نگاه، انسان را از احساس قربانی بودن به سمت اختیار و اقدام حرکت میدهد.
دکتر محتشمی مدیریت احساسات را دومین گام مهم در مسیر تابآوری دانست و تصریح کرد: انسان تابآور لزوماً کسی نیست که همیشه آرام باشد؛ ممکن است ناراحت، خسته، عصبانی یا ناامید شود، اما مهم آن است که اجازه ندهد احساسات، تمام رفتارها و تصمیمهای او را کنترل کنند و بتواند پس از مواجهه با احساسات دشوار، خود را جمع کرده و یک قدم به جلو بردارد.
وی با تأکید بر نقش «اقدام» در کاهش احساس درماندگی گفت: لازم نیست همه مسیر و همه مشکلات را یکباره حل کنیم؛ گاهی کافی است مشکل را به بخشهای کوچکتر تقسیم کرده و تنها به دنبال یافتن قدم بعدی باشیم. موفقیتهای کوچک نیز باید جدی گرفته شوند، چراکه هر گام کوچک میتواند زمینه حرکت و ادامه مسیر را فراهم کند.
این مدرس مهارتهای زندگی، گفتوگوی درونی را از دیگر عوامل مؤثر در تقویت تابآوری عنوان کرد و افزود: بسیاری از مواقع، آنچه انسان را بیش از یک اتفاق دچار آشفتگی میکند، قضاوت و حرفهایی است که پس از آن اتفاق با خود میزند. باید با خود واقعبینانه و مهربانانه صحبت کنیم و همانگونه که با یک دوست در شرایط سخت گفتوگو میکنیم، با خود نیز رفتار کنیم.
دکتر محتشمی همچنین بر اهمیت ارتباط و کمک گرفتن از دیگران تأکید کرد و گفت: تابآوری به معنای تحمل همه مشکلات به تنهایی نیست و گاهی قویترین کار، کمک خواستن است. یک گفتوگوی خوب شاید مشکل را بهطور کامل حل نکند، اما میتواند توان انسان برای تحمل و عبور از شرایط دشوار را افزایش دهد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: برای ادامه دادن، نیازی نیست همه مشکلات را یکباره حل کنیم؛ کافی است امروز، قدم بعدی خود را پیدا کنیم و با پذیرش واقعیت، مدیریت احساسات، اقدام تدریجی، اصلاح گفتوگوی درونی و بهرهگیری از ارتباطات انسانی، مسیر زندگی را با امید و توان بیشتری ادامه دهیم.
نظر شما