شاید تکرار مداوم این خاطرات برای شنونده خسته کننده باشد، اما باید بدانیم گاهی پشت یک گفتگوی طولانی، فقط یک نیاز ساده پنهان است. تحت عنوان: ( لطفاً چند دقیقه بیشتر، پیش من بمون! )
با افزایش سن، دایره یِ روابط اجتماعی معمولاً کوچکتر می شود. چون دوستان سالمند فوت می کنند، همسالان کمتر می شوند، یا به خاطر کهولت و مشکلات جسمی، فرد سالمند نمی تواند زیاد از منزل بیرون برود.
در نتیجه فرصت گفتگو و تعامل های روزمره کمتر می شود.
گاهی سالمند آشکارا احساس تنهایی خود را بیان نمی کند بلکه این حس تنهایی را با این جمله می گوید: ( بذار برات یک خاطره بگم.)
به همین دلیل بسیاری از سالمندان خاطره ای را بارها و بارها تعریف می کنند. گذشته را مرور می کنند یا بعضی موضوعات را تکرار می کنند.
این رفتار همیشه نشانه یِ فراموشی یا پرحرفی نیست. در روانشناسی سالمندی این رفتار، مرور زندگی یا Life Review نام دارد. یعنی تلاش برای حفظ هویت شخصی و معنا دادن به سالهایی که سالمند پشت سر گذاشته است.
البته هر سالمندی که زیاد حرف می زند، لزوما تنها نیست، اما احساس تنهایی یکی از مهمترین عواملی است که می تواند نیاز به صحبت کردن را در سالمند افزایش دهد.
همه ما در اطرافیان خود سالمندانی را سراغ داریم که تا به کسی برخورد می کنند، از خاطره های گذشته حرف می زنند و گفتگو را طولانی می کنند.
کد خبر 198750
نظر شما