این گزارش، روایتی از یک «بسیج استانی» است؛ جایی که از مرکز استان تا دورترین نقاط و شهرستانهای تابعه (کبودرآهنگ، ملایر، نهاوند، فامنین، اسدآباد، رزن و درگزین)، جامعهی هدف بهزیستی، مددجویان، فرزندان مؤسسات و کارکنان این مجموعه، نه تنها در سوگواری، که در «میدانداری خدمت» پیشگام بودند.
خدمت بیتوقف؛ سپر روانی در ایام حزن
خانوادهی بزرگ بهزیستی همدان، ایام وداع را به فرصتی برای «خدمت بیآلایش» تبدیل کرد. استقرار تیمهای تخصصی اورژانس اجتماعی (۱۲۳) در قلب تجمعات مردمی، برپایی میزهای خدمت در حاشیه آیینهای تشییع، و ارائه مشاورههای سلامت روان توسط مراکز مثبت زندگی، گواهی بر این مدعاست که خدمترسانی به مردم، راه اصلی ماست. از کبودرآهنگ تا تویسرکان و بهار، کارشناسان ما با «تعامل چهرهبهچهره» و آگاهسازی، تسکینبخش دلهای عزادار بودند و در موکبهای «گلهای نسیم» و «شهید گمنام»، جلوهای از ایثار را به نمایش گذاشتند.
طنین سکوت؛ هنر ارادت فرزندان ناشنوا
جلوهی هنری این حضور، توسط فرزندان توانمند کانون ناشنوایان همدان رقم خورد. گروه سرود «نوای دستان» با اجرای قطعاتی نظیر «مناجات ناشنوایان»، «ترنم سکوت» و «مرثیه»، با زبان اشاره، روایتی متفاوت و اثرگذار از ارادت به رهبر شهید را به تصویر کشیدند؛ اجرایی که ثابت کرد برای ابراز عشق به شهید، کلام نیازی نیست، چرا که در مکتب خدمت، «سکوت» زیباترین موسیقی دلدادگی است و قلبها، رساترین کلام را روایت میکنند.
میثاق سازمانی؛ همنوا با مردم
این حضور، تنها در بخش خدمات خلاصه نشد؛ مدیران، کارکنان و فرزندان مراکز شبانهروزی با حضور در اجتماعات شبانه، با طنین «ما همه سرباز توایم»، تجدید میثاقی دوباره با آرمانهای انقلاب بستند. بیانیههای حمایتی مراکز، مؤسسات خیریه (همچون تبسم شکوفه یاس و گلهای نسیم) و فراخوانهای کانونهای توانبخشی، نشان از یک ارادهی جمعی و سازمانی برای پاسداشت این مسیر نورانی داشت.
خانوادهی بزرگ بهزیستی همدان، با برگزاری آیینهای سوگواری، فضاسازی محیطی و استقرار تیمهای تخصصی، پیمان بستند که مسیر شهید خدمت را با همت و تلاشی مضاعف، در مسیر توانمندسازی و ارتقای سلامت اجتماعی جامعه ادامه دهند؛ چرا که ما باور داریم راه «آقای شهید»، راه بیپایان خدمت به مردم است.
نظر شما