در روزهایی که نغمه اندوهِ حسینی در کوچهپسکوچههای دل طنین میافکند و بیرقهای عزا، نشانی از ماتم آلالله(ع) بر بلندای جانها مینشانند، آیین کهن و قدسیِ تعزیه بار دیگر مجال آن مییابد تا روایت خون و عطش، وفاداری و غربت، و حماسه و مظلومیت را در برابر دیدگان عاشقان اهلبیت(ع) به تصویر کشد.
تعزیه، این زبان گویای سوگ شیعه و این یادگار ارجمند فرهنگ عاشورایی، تنها یک نمایش آیینی نیست؛ مجلسی است که در آن، تاریخ، جامه حضور میپوشد و کربلا از فاصله قرنها، به اکنون دلها بازمیگردد. در این صحنه قدسی، هر نقش، حامل پیامی است و هر نغمه، پژواکی از رنجی عظیم؛ رنجی که در متن آن، حق و باطل بار دیگر در برابر یکدیگر میایستند و حقیقت عاشورا، روشنتر از همیشه، در جان مخاطب جلوه میکند.
در همین فضای سرشار از حزن و معرفت، (طهمورث دوستکام)، همراهی صمیمی وارجمند درعرصه روابط عمومی، با حضوری درخور و ارادتی ستودنی، در مجلس تعزیه به ایفای نقش **شمر** پرداخت و در بازآفرینی هنرمندانه بخشی از واقعه جانسوز کربلا سهیم شد.
نام **طهمورث دوستکام** برای همراهان و همکاران، نامی آشنا با متانت، تعهد، صمیمیت و حسن سلوک است؛ چهرهای که در عرصه روابط عمومی، همواره با منش حرفهای، خلق نیکو و حضوری مؤثر شناخته شده و اینبار نیز، در میدان آیین و سوگ، بُعدی دیگر از دلدادگی خویش به فرهنگ متعالی عاشورا را آشکار ساخته است. حضور او در تعزیه، صرفاً ایفای یک نقش نبود؛ بلکه مشارکتی معنادار در پاسداشت سنتی مقدس و ریشهدار بود که قرنهاست بار امانت روایت کربلا را بر دوش میکشد.
اگرچه نقش شمر، در ظاهر، نماد قساوت و جبهه باطل در صحنه عاشوراست، اما در ساختار تعزیه، این نقش نیز در خدمت آشکار شدن شکوه حقیقت و مظلومیت اهلبیت(ع) معنا مییابد. از این منظر، پذیرش و اجرای چنین نقشی، آنگاه که با معرفت نسبت به حرمت مجلس و درک شأن آیین همراه باشد، خود بخشی از خدمت به تداوم فرهنگ عاشورایی و انتقال پیام آن به نسلهاست.
*طهمورث دوستکام* با این حضور آیینی، نشان داد که دلبستگی به مکتب سیدالشهدا(ع)، تنها در عرصه سخن و احساس متوقف نمیماند، بلکه در میدان عمل، هنر، مشارکت و پاسداری از شعائر الهی نیز جلوه مییابد. این حضور ارجمند، بیتردید در شمار کوششهای ارزشمند برای زنده نگاه داشتن یاد کربلا، ترویج سنتهای اصیل مذهبی و تعمیق پیوند دلها با پیام آزادگی، وفاداری و حقیقتجویی جای میگیرد.
باشد که چنین حضورهای مخلصانه و آگاهانه، چراغ تعزیه و شعور عاشورایی را همواره فروزان نگاه دارد و نام و پیام کربلا، همچنان در جان جامعه، جاری، الهامبخش و بیدارگر باقی بماند.
نظر شما