استان هرمزگان با داشتن شاهرگهای اقتصادی نظیر بنادر و دریانوردی، همواره به عنوان قطب تجاری ایران شناخته میشود. اما در پسِ این هیاهوی اقتصادی و تردد غولهای آهنی در آبهای نیلگون خلیج فارس، واقعیتی انسانی و ظریف نهفته است؛ وجود ۱۴۲ هزار نفر از هماستانیهای عزیزمان که تحت چتر حمایتی بهزیستی قرار دارند. از کودکانی که در شیرخوارگاهها چشم به آینده دوختهاند تا معلولان و زنان سرپرست خانواری که آبرومندانه برای توانمندسازی خویش تلاش میکنند.
نشست اخیر مدیرکل بهزیستی با معاون برنامه ریزی،توسعه مدیریت و منابع بنادر و کشتیرانی استان، فراتر از یک دیدار دیپلماتیک و اداری، نویدبخش جریانی تازه در کالبد «مسئولیتهای اجتماعی» است. وقتی سامیه جهانشاهی از گستردگی نیازها، از مسکن و معیشت گرفته تا لوازم توانبخشی و اشتغالِ ایتام و معلولان سخن میگوید، در حقیقت نقشهی راهی برای عدالت اجتماعی ترسیم میکند.
حقیقت آن است که بهزیستی به تنهایی و با بودجههای محدود دولتی، قادر به رفع تمام زخمهای اجتماعی نیست. در این میان، ورود نهادهای مقتدری همچون اداره بنادر و کشتیرانی به حوزه حمایتهای ورزشی، ساخت و تعمیر مسکن مددجویان و از همه مهمتر، هماهنگی با شرکتهای بخش خصوصی برای ایجاد اشتغال، نشاندهنده یک «شعور عملیاتی» در درک مسئولیتهای اجتماعی است.
اینکه مدیر ارشد یک دستگاه اقتصادی متعهد میشود تا نوع خدمت و کمک را بر اساس نیاز واقعی تخصصی بهزیستی انتخاب کند، یعنی حرکت به سمت «هدفمندی در نیکوکاری». ما دیگر به کمکهای مقطعی و پراکنده نیاز نداریم؛ هرمزگان امروز محتاج زنجیرهای از حمایتهای پایدار است که خروجی آن، نه وابستگی مددجو، بلکه «توانمندسازی» او باشد.
همافزایی میان «اقتصاد دریا» و «رفاه اجتماعی»، پنجرهای جدید رو به توسعه متوازن در استان میگشاید. اگر صنایع، معادن و بنادر ما، همگام با رشد تراز تجاری، سهم خود را در پیشگیری از آسیبهای اجتماعی و حمایت از معلولان و زنان سرپرست خانوار ایفا کنند، میتوان امیدوار بود که توسعه در هرمزگان، نه فقط در اسکلهها و باراندازها، بلکه در تکتک خانههای این ۱۴۲ هزار مددجو نیز لمس شود.
نظر شما