سروستان|دلنوشته ای به مناسبت روز معلم برای خانم نیکو جهادی که به احمدرضا پرنیان، توانخواه ذهنی ما عشق یاد میدهد...

در روزهایی که درهای مدرسه بسته بود و سکوت جای زنگ کلاس را گرفته بود، شما راه دیگری ساختید؛ راهی از صبر، از مهربانی، از ایمان به توانستن. وقتی بسیاری منتظر باز شدن دوباره‌ی کلاس‌ها بودند، شما دل‌تان را باز کردید و با عشق، کلاس را به هر جایی که لازم بود بردید.
آموزش شما فقط انتقال واژه‌ها و عددها نیست؛ شما امید یاد می‌دهید، اعتماد می‌کارید و به شاگردتان نشان می‌دهید که «می‌شود» حتی اگر مسیر کمی سخت‌تر باشد. نگاه صبور شما، تکرارهای خسته‌نشدنی‌تان و لبخندی که پشت هر تلاش کوچک شاگرد متفاوتتان می‌نشیند، معنای واقعی معلم بودن است.
شاید دنیا این لحظه‌ها را نبیند، اما قلبی که آرام‌آرام شکوفا می‌شود، گواه بزرگی کار شماست. شما نه فقط معلم درس، که معلم زندگی‌اید.
با تمام احترام و قدردانی، برای قلب بزرگی که بی‌ادعا می‌تپد و با عشق آموزش می‌دهد_ فاطمه بیژنی (روابط عمومی اداره بهزیستی سروستان)