"اتیسم" قصه‌ای که یک کودک آغاز و یک خانواده زندگی‌اش می‌کند

به گزارش روابط‌عمومی اداره‌کل بهزیستی استان کرمانشاه؛ 

اتیسم یک اختلال عصبی‌رشدی است که بر نحوه ارتباط، تعامل اجتماعی و الگوهای رفتاری فرد تأثیر می‌گذارد. این کودکان جهان را به شیوه‌ای متفاوت از ما تجربه می‌کنند؛ شیوه‌ای که گاهی برای اطرافیان قابل درک نیست. همین تفاوت در درک و ارتباط، باعث می‌شود خانواده‌ها با چالش‌های متعددی روبه‌رو شوند.

معمولاً اولین کسانی که متوجه تفاوت‌های رشدی کودک می‌شوند، والدین هستند. مادری که متوجه می‌شود کودک به نام خود پاسخ نمی‌دهد، تماس چشمی محدودی دارد یا در گفتار تأخیر دارد. از همین نقطه، نگرانی‌ها آغاز می‌شود و خانواده وارد مسیری می‌شود که پر از پرسش، جست‌وجو و گاهی سردرگمی است.

تشخیص اتیسم برای بسیاری از خانواده‌ها لحظه‌ای بسیار حساس است. در آن لحظه، والدین با پرسش‌های زیادی روبه‌رو می‌شوند: آینده فرزندشان چگونه خواهد بود؟ آیا کودک می‌تواند مستقل شود؟ چه مسیری برای کمک به او وجود دارد؟

در اینجا نقش آگاهی و آموزش بسیار مهم است. واقعیت این است که با مداخلات به‌موقع و علمی، بسیاری از کودکان دارای اتیسم می‌توانند پیشرفت‌های قابل توجهی داشته باشند. گفتاردرمانی، کاردرمانی، آموزش مهارت‌های اجتماعی و برنامه‌های مداخله رفتاری، از مهم‌ترین روش‌هایی هستند که می‌توانند به رشد این کودکان کمک کنند.

اما در کنار تمام این خدمات تخصصی، یک عامل تعیین‌کننده وجود دارد و آن خانواده است.

خانواده‌ها ستون اصلی فرآیند توانبخشی هستند. اگر والدین آموزش ببینند، اگر یاد بگیرند چگونه با کودک ارتباط مؤثر برقرار کنند و چگونه رفتارهای او را مدیریت کنند، روند پیشرفت کودک به شکل چشمگیری تغییر می‌کند.

از سوی دیگر، نباید فراموش کنیم که خانواده‌های دارای فرزند اتیسم با فشارهای زیادی مواجه هستند؛ فشارهای روانی، اجتماعی و حتی اقتصادی؛ بسیاری از این خانواده‌ها احساس می‌کنند در مسیر تربیت فرزندشان تنها هستند. به همین دلیل، حمایت اجتماعی و افزایش آگاهی عمومی در جامعه اهمیت بسیار زیادی دارد.

ما باید جامعه‌ای بسازیم که تفاوت‌ها را بپذیرد. کودک دارای اتیسم قبل از هر چیز یک کودک است؛ کودکی که نیاز به محبت، فرصت یادگیری و امکان حضور در جامعه دارد.

در سال‌های اخیر نگاه علمی به اتیسم نیز در حال تغییر است. امروز بیشتر از گذشته به توانمندی‌های افراد در طیف اتیسم توجه می‌شود. بسیاری از این افراد در حوزه‌هایی مانند دقت در جزئیات، حافظه، تحلیل الگوها و مهارت‌های خاص توانایی‌های قابل توجهی دارند. اگر محیط آموزشی و اجتماعی مناسب فراهم شود، این توانمندی‌ها می‌تواند به فرصت تبدیل شود.

پیام من به خانواده‌ها این است که در این مسیر تنها نیستید. با تشخیص زودهنگام، مداخلات علمی و حمایت اجتماعی، می‌توان مسیر رشد این کودکان را هموارتر کرد.

و پیام من به جامعه این است که اتیسم را بهتر بشناسیم. آگاهی، مهم‌ترین قدم برای حمایت از این کودکان و خانواده‌هایشان است.

روایت مجید درویشی روان درمانگر، از زندگی با اتیسم