به گزارش روابط عمومی اداره کل بهزیستی استان همدان، شکیبا کولیوند: جنگ و بحران، ارتباط را برای همه دشوار میکند، اما برای جامعه ناشنوایان، چالشهای منحصربهفردی را ایجاد میکند. امروز میخواهیم درباره چگونگی حمایت از افراد ناشنوا در این شرایط سخت صحبت کنیم.
راههای ارتباطی امن و قابل دسترس اطمینان حاصل کنید که فرد ناشنوا به راههای ارتباطی جایگزین دسترسی دارد.
این میتواند شامل اپلیکیشنهای پیامرسان با قابلیت چت تصویری، پیامک، یا حتی فلشکارتهای از پیش آماده شده با پیامهای ضروری باشد.
اطلاعات حیاتی را به صورت بصری منتقل کنید. در شرایط جنگ، نیاز به اطلاعرسانی سریع و دقیق وجود دارد. از پیامهای متنی واضح، تصاویر، ویدئوهای کوتاه (در صورت امکان با زیرنویس یا زبان اشاره)، یا علائم بصری استاندارد استفاده کنید. تابلوهای اطلاعرسانی در پناهگاهها باید واضح و با تصاویر گویا باشند.
حمایت از زبان اشاره
اگر در جمعی هستید که افراد ناشنوا حضور دارند، فردی را که به زبان اشاره مسلط است، در مرکز توجه قرار دهید تا بتواند اطلاعات را منتقل کند. اگر چنین فردی در دسترس نیست، یادگیری چند عبارت کلیدی در زبان اشاره میتواند بسیار کمککننده باشد.
نیازهای پزشکی و بهداشتی ویژه
افراد ناشنوا ممکن است در شنیدن هشدارهای صوتی (مانند آژیر خطر) مشکل داشته باشند. از نشانههای بصری یا لرزشی برای هشدار استفاده کنید. همچنین، مطمئن شوید که در مراکز درمانی یا پناهگاهها، امکان ارتباط با مترجم زبان اشاره یا استفاده از روشهای ارتباطی جایگزین وجود دارد.
تقویت حس تعلق و کاهش انزوا
شرایط بحران میتواند باعث انزوا شود. سعی کنید افراد ناشنوا را در فعالیتهای گروهی (در صورت امن بودن) مشارکت دهید. ایجاد گروههای حمایتی آنلاین یا حضوری (با رعایت پروتکلهای امنیتی) میتواند مفید باشد.
با درک متقابل و استفاده از ابزارهای مناسب، میتوانیم اطمینان حاصل کنیم که هیچکس، حتی در سکوت جنگ، تنها و بیاطلاع نمیماند.
بیایید پلهای ارتباطی بسازیم.
نظر شما