جهان، بی‌تو فقط تمرینِ دلتنگی‌ست...

ای آخرین برگِ سبزِ درختِ امید،  
بیا... که بی‌تو، بهار هم بی‌معناست.  
جهان، در پیچ‌وتابِ تاریکی، به نفس‌هایت محتاج است،  
و دل‌ها، چون شمع، در بادِ انتظار می‌سوزند و نمی‌میرند.  
هر سحر، آسمان، ردّ نگاهت را در پرواز پرندگان می‌جوید،  
و هر غروب، زمین، دلتنگی‌اش را در آغوش غروب می‌گرید.  
تو نیایی، زمان، در خودش گم می‌شود،  
و زمین، بی‌تو، خاکستری‌ست بی‌فصل و بی‌فردا.  
بیا ای تپشِ آخرِ هستی،  
که هنوز، در دل این شبِ بی‌پایان، چراغی روشن مانده به نام تو...