حسینی اظهار کرد: هرچند در حال حاضر ایران در مرز ورود به سالمندی قرار دارد، اما شتاب بالای رشد جمعیت سالمند موجب میشود که در آیندهای نهچندان دور با جامعهای سالمند و حتی سالخورده مواجه شویم؛ موضوعی که ضرورت برنامهریزی، سیاستگذاری هوشمند و نگاه اجتماعی به سالمندی را دوچندان میکند.
وی با اشاره به چندلایه و پیچیده بودن سالمندی در کشور گفت: سالمندی در ایران صرفاً یک مسئله سنی نیست، بلکه با ابعادی چون بیماریهای مزمن، فقر، مشکلات مسکن، تنهایی و کاهش شبکههای حمایتی خانوادگی همراه است و بیش از ۶۰ درصد سالمندان با یک یا دو بیماری مزمن زندگی میکنند که این موضوع نیازمند مداخلات اجتماعی و روانی در کنار خدمات زیستی است.
معاون وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی با تأکید بر رویکرد اجتماعی سازمان بهزیستی در حوزه سالمندی تصریح کرد: بر اساس مطالعات و پیمایشهای انجامشده، مهمترین مسئله بسیاری از سالمندان «احساس بیارزشی و دیدهنشدن» است و به همین دلیل، برنامههایی نظیر طرح «دستهای مهربانی» و ایجاد مراکز مهر و گفتوگو با رویکرد بیننسلی، برای تقویت ارتباط سالمندان با کودکان، خانوادهها و محلهها طراحی و اجرا شده است.
حسینی ادامه داد: سالمندان میتوانند نقش مهمی در پیوند نسلها، کاهش شکافهای اجتماعی و تقویت سرمایه اجتماعی ایفا کنند و اگر این نقش به رسمیت شناخته شود، وفاق اجتماعی نه در سطح شعار، بلکه در لایههای زیرین جامعه شکل خواهد گرفت.
وی با اشاره به وجود تأخیرهای ساختاری و شناختی در مواجهه با سالمندی خاطرنشان کرد: یکی از چالشهای جدی کشور، گسلهای شناختی نسبت به پدیده سالمندی است و تا زمانی که این گسلها ترمیم نشود، نمیتوان انتظار داشت سالمندی در برنامهریزیها، بودجهریزیها و ساختارهای اجرایی جایگاه واقعی خود را پیدا کند.
رئیس سازمان بهزیستی کشور در پایان تأکید کرد: عبور از سالمندی مخاطرهآمیز به سمت سالمندی سالم، نیازمند تقویت دانش، بهروزرسانی اسناد، اصلاح ساختارها، توسعه نگاه خانوادهمحور و مشارکت فعال سالمندان در جامعه است؛ مسیری که سازمان بهزیستی آن را بهعنوان یکی از اولویتهای اصلی خود با جدیت دنبال میکند.
نظر شما