عصر یخبندان نیز حریفِ گرمای دل انسان‌ها نشد؛ ودلها هرگز یخ نبستند... اینجا هنوز خورشیدِ انسانیت می‌تابد؛ و فروغِ مهرِ آدمیان در «ندای آرامش»، سرمای زمستان را به زانو درمی‌آورد.
زمستان، هرچند شاخه‌های زندگی را به سرمای خود می‌سپارد، اما هنوز خورشید مهر در «ندای آرامش» طلوع می‌کند؛ تا هیچ انسانی در سایه بی‌پناهی، از گرمای زندگی محروم نماند.
چه زیباست آن‌گاه که دست‌های مهربانی، دیوارهای سرد تنهایی را فرو می‌ریزند و از دلِ سرمای روزگار، بهارِ امید و آرامش می‌رویانند.
نظر شما