خانه کودک و نوجوان مهرآرای شمال بابل، میزبان جمعی از مسئولان ملی، استانی و شهرستانی بود؛ اما اینبار خبری از فاصلههای رسمی و تشریفات اداری نبود. دکتر احمد فاطمی، رئیس مجمع نمایندگان مازندران و نماینده مردم بابل در مجلس شورای اسلامی، دکتر سیدحسن موسویچلک، معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور، دکتر ابراهیم غفاری، مدیرکل دفتر مشاوره و امور روانشناختی سازمان بهزیستی کشور، عبدالرضا کریمپور، رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی استان، بهرام سلطانی، مدیرکل امور مالیاتی استان، رقیه رحمانی، مدیرکل بهزیستی مازندران و مصطفی میرتبار، فرماندار بابل، ساعاتی را در کنار فرزندان این خانه، از جنس مهر و صمیمیت سپری کردند.
به گزارش روابط عمومی ادارهکل بهزیستی مازندران، در این دیدار، مسئولان در کنار کودکان نشستند؛ با آنان حرف زدند، خندیدند و در بازیهای مختلف همراهشان شدند. لحظههایی که گاهی با یک لبخند کودکانه، یک شوخی ساده و یک بازی گروهی، رنگ و بوی یک دورهمی خانوادگی به خود میگرفت و فضای خانه را از شور و نشاط پر میکرد.
فرزندان خانه نیز با شوق و ذوق، میهمانان خود را به دنیای شیرین کودکیشان دعوت کردند؛ شعر خواندند، برنامه اجرا کردند و با زبان ساده و صمیمی خود، از دنیای دوستداشتنیشان گفتند. صدای شعرخوانی کودکان در فضای خانه پیچید و لبخند بر چهره حاضران نشاند؛ لحظاتی که شاید برای کودکان، تنها یک خاطره شیرین از یک روز متفاوت باشد، اما برای بزرگترها یادآور مسئولیتی بزرگتر برای ساختن آیندهای امن و روشن برای آنان است.
در این میان، آنچه بیش از همه به چشم میآمد، نگاه پرمهر و صمیمانه مسئولان به فرزندان بود؛ کودکانی که بیش از هر چیز به دیده شدن، شنیده شدن و احساس تعلق نیاز دارند. حضور در کنار آنان، شنیدن حرفهایشان و همراه شدن با بازیهایشان، فرصتی بود تا مسئولان نه از پشت گزارشها و آمارها، بلکه از نزدیک و در فضای زندگی خود فرزندان، با دنیای آنان همراه شوند.
لحظهای که کودکی شعری خواند، لحظهای که کودکی با شوق از آرزوهایش گفت و لحظهای که جمعی از مسئولان در بازیهای آنان شریک شدند، همه یک پیام مشترک داشت: هیچ کودکی نباید احساس تنهایی کند و هیچ استعدادی نباید در سایه شرایط زندگی نادیده گرفته شود.
این دیدار صمیمانه، تصویری زیبا از مسئولیت اجتماعی و انسانی بود؛ جایی که مسئولان، برای ساعاتی، نه در جایگاههای رسمی خود، بلکه در کنار فرزندان ایستادند؛ با آنان خندیدند، شنیدند و همراه شدند تا شاید خاطرهای شیرین در ذهن کودکان باقی بماند.
و شاید زیباترین بخش این دیدار، همان لحظهای بود که کودکان، بیهیچ تکلفی، دست مسئولان را گرفتند و آنان را به بازی دعوت کردند؛ دعوتی ساده و کودکانه که معنایی عمیق داشت: برای ساختن آینده این فرزندان، باید پیش از هر چیز، کنارشان بود.












نظر شما