این روزها مشهد، فقط یک شهر نیست؛ اقیانوسی از بیقراریست که موجهایش به دیوارهای حرم رضوی میکوبد. امروز دل طوس برای مسافری میتپد که سالها دوید تا سرانجام در ایستگاه شهادت آرام گرفت. مردم آمدند؛ با چشمهایی بارانی و دلهایی که در سینه بند نمیشد. آمدند تا بگویند پرچمی که با خون این شهید برافراشته شده، هرگز بر زمین نخواهد افتاد. پیکر مطهرش در میان هلهله فرشتگان و اشکِ حسرتِ زمین، دور ضریح امام مهربانیها طواف داده شد تا پاداش یک عمر مجاهدت بیوقفه را از دست خودِ صاحبِ این حریم بگیرد.
نظر شما