روایت مدیرکل بهزیستی مازندران از «نوشیروانی»؛ جایی که خدمت، شکل دیگری از زندگی است

وقتی وارد این مرکز شدم، پیش از هر چیز، آرامش و مهر بود که به چشم می‌آمد. اما آنچه بیشتر از همه در ذهنم ماند، صحنه‌هایی بود که شاید در هیچ گزارش و آماری نتوان آنها را به تصویر کشید؛ ناز و نوازش کارکنان بر سر این فرشتگان زمینی.

دیدن دست‌هایی که با مهربانی همراهشان می‌شود، نگاه‌هایی که با صبوری دنبالشان می‌کند و لبخندهایی که برای آرام کردنشان شکل می‌گیرد، به من یادآوری کرد که خدمت در اینجا فقط انجام یک وظیفه اداری یا حرفه‌ای نیست؛ اینجا محبت، بخشی از کار هر روزه است.

کارکنان نوشیروانی، هر روز با انسان‌هایی زندگی می‌کنند که بیش از هر چیز به امنیت، مراقبت، محبت و حضور نیاز دارند. شاید بسیاری از تلاش‌هایشان دیده نشود؛ شاید کسی نداند چند بار در طول یک روز دست یک مددجو را گرفته‌اند، آرامش کرده‌اند یا با حوصله در کنارش مانده‌اند؛ اما همین لحظه‌های کوچک، برای انسانی که در این مرکز زندگی می‌کند، معنای بزرگی دارد.

من وقتی این میزان از مهر و مراقبت را دیدم، بیشتر به این باور رسیدم که بعضی آدم‌ها واقعاً فرشتگان زمینی‌اند؛ آدم‌هایی که بی‌هیاهو، بخشی از زندگی خود را برای بهتر شدن زندگی دیگری می‌گذارند.

من معتقدم کیفیت یک مرکز را فقط با ساختمان، تجهیزات و امکاناتش نمی‌توان سنجید. کیفیت واقعی آنجاست که ببینیم با مددجو چگونه رفتار می‌شود، چقدر برای آرامش او تلاش می‌شود و آیا کرامت انسانی او در تمام لحظات حفظ می‌شود یا نه.

نوشیروانی برای بهزیستی مازندران، نمونه‌ای ارزشمند از همین نگاه است؛ مجموعه‌ای که در کنار مدیریت و کارکنان پرتلاش خود، از همراهی خیرین نیز بهره می‌برد. اعتماد خیرین به چنین مجموعه‌ای، سرمایه‌ای بزرگ است؛ سرمایه‌ای که باید ثمره‌اش را در آرامش و کیفیت زندگی مددجویان دید.

سیلاب اخیر اما به ما یادآوری کرد که پشت این آرامش، مسئولیتی بزرگ نیز وجود دارد. مراکز نگهداری باید برای روزهای سخت آماده باشند؛ چرا که در شرایط بحرانی، کسانی در این مراکز زندگی می‌کنند که بیش از دیگران به حمایت، مراقبت و پناه نیاز دارند.

برای ما، مدیریت بحران فقط جبران خسارت تجهیزات و زیرساخت‌ها نیست؛ مهم‌تر از همه، حفظ امنیت، آرامش و تداوم زندگی مددجویان است. حتی در سخت‌ترین روزها نباید اجازه دهیم احساس امنیت و آرامشی که با زحمت فراوان در این مراکز ساخته شده، از بین برود.

از مدیریت و کارکنان نوشیروانی صمیمانه خداقوت می‌گویم؛ به‌ویژه به کسانی که هر روز، بی‌آنکه دیده شوند، با دست‌های مهربان و دل‌های صبورشان کنار این فرشتگان زمینی می‌ایستند.

و از خیرینی که در کنار این مجموعه هستند نیز قدردانی می‌کنم؛ چرا که نوشیروانی فقط با دیوار و تجهیزات ساخته نشده است؛ با اعتماد، محبت، مسئولیت و دل‌های بزرگی ساخته شده که هنوز برای انسان دیگری می‌تپد.

بهزیستی زمانی موفق است که جامعه هدف خود را فقط «مددجو» نبیند؛ بلکه هر فرد را انسانی بداند با حق زندگی، آرامش، احترام و کرامت.

نوشیروانی برای من یادآور همین حقیقت است؛

اینجا، مراقبت از انسان فقط یک خدمت نیست؛

نوعی از زندگی است.