کودکی؛ مشقِ بازی، درسِ پرواز

تحصیل و بازی، دو رویِ یک سکه و دو بالِ ضروری برای قد کشیدنِ هر کودک‌اند؛ نه یک امتیازِ جانبی، که حقی بنیادین برای ساختنِ آینده‌ای که در آن خنده‌ها و اندیشه‌ها در کنار هم شکوفا شوند. وقتی کودکی از آموزش و بازی محروم می‌شود، نه تنها فرصتِ کودکی، که شانسِ داشتنِ فردایی روشن از او سلب می‌گردد. بیایید باور کنیم که الفبای زندگی در زمین‌های بازی نوشته می‌شود و نیمکت‌های مدرسه، امن‌ترین پناهگاه برای رویاهای کوچکِ آن‌هاست؛ چرا که توسعه‌ی واقعیِ یک جامعه، نه در کارخانه‌ها، که از مسیرِ تأمینِ این حقوقِ انسانی آغاز می‌شود.