به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل سازمان بهزیستی کشور؛فریده باغعلیشاهی مدیر کل برنامه ریزی و نظارت مراکز توانبخشی مراقبتی سازمان بهزیستی کشور گفت: بسیاری از بیماران مبتلا به اختلالات روان پس از طی دوره درمان و رسیدن به ثبات نسبی، امکان ترخیص از مراکز درمانی و توانبخشی را پیدا میکنند؛ اما مرحله حساس پس از ترخیص، همچنان یکی از پرچالشترین بخشهای چرخه درمان است. نبود حمایتهای اجتماعی کافی، مشکلات خانوادگی، انگ اجتماعی و عدم آمادگی برای مواجهه با فشارهای زندگی روزمره، میتواند روند بهبودی را مختل کرده و بیمار را در معرض بازگشت دوباره به بحران قرار دهد.
در این میان، خانههای نیمهراهی به عنوان حلقه اتصال میان مرکز اقامت طولانی مدت شبانه روزی و جامعه، میتوانند مسیر بازگشت به زندگی را «تدریجی، ایمن و پایدار» کنند. این مراکز با فراهم کردن محیطی حمایتی و ساختارمند، به بیمار کمک میکنند تا مهارتهای لازم برای زندگی مستقل را بازیابد و با نظارت و پشتیبانی تخصصی، مرحله گذار از درمان بالینی و توانبخشی روانی به زندگی اجتماعی را با کمترین آسیب طی کند.
کارشناسان میگویند ترخیص بیمار روان به معنای پایان درمان نیست؛ بلکه آغاز مرحلهای تازه از بازتوانی است. خانههای نیمهراهی با ارائه خدماتی مانند پیگیری درمان دارویی، مشاوره روانشناختی، آموزش مهارتهای زندگی، توانبخشی روانی-اجتماعی، حمایت در ارتباطات خانوادگی و آمادهسازی برای ورود به کار و اجتماع میتوانند احتمال تثبیت بهبودی را افزایش داده و از بستریهای مجدد جلوگیری کنند.
همزمان با این تأکیدات کارشناسی، سازمان بهزیستی کشور نیز بر توسعه و گسترش خانههای نیمهراهی به عنوان یکی از اولویتهای حمایتی خود در حوزه سلامت روان تأکید دارد. رویکرد بهزیستی در این مسیر بر تقویت خدمات جامعهمحور، تکمیل زنجیره توانبخشی و ایجاد بسترهای حمایتی پس از ترخیص، استوار است تا بیماران بهبودیافته بتوانند با حفظ کرامت انسانی، به شکل مؤثر به خانواده و جامعه بازگردند.
از سوی دیگر، خانوادهها نیز در این فرآیند نقش کلیدی دارند اما در بسیاری از موارد بدون آموزش و حمایت تخصصی، آمادگی لازم برای همراهی مؤثر با بیمار را ندارند. خانههای نیمهراهی میتوانند با ایفای نقش واسطهای میان بیمار، خانواده و خدمات تخصصی، از بروز تنشهای پس از ترخیص کاسته و مسیر بازگشت را هموارتر کنند.
کارشناسان معتقدند توسعه این مراکز نهتنها به نفع بیماران و خانوادههاست، بلکه از منظر اقتصادی نیز برای نظام سلامت مقرونبهصرفه است؛ چرا که کاهش بستریهای طولانیمدت و تکرارشونده، هزینههای درمان را پایین آورده و امکان تخصیص بهتر منابع را فراهم میکند.
به گفته باغعلیشاهی، خانههای نیمهراهی تنها یک مرکز اقامتی نیستند، بلکه یک نقطه اتکا برای «شروع دوباره» محسوب میشوند؛ نقطهای که میتواند از رها شدن بیمار در مرز درمان و زندگی جلوگیری کند.
اکنون با اعلام عزم جدی سازمان بهزیستی برای توسعه این زیرساخت، امید میرود خدمات سلامت روان در مسیر جامعهنگر شدن، گامی عملی و اثرگذار بردارد؛ گامی که هم به بازگشت پایدار بیماران کمک میکند و هم به کاهش انگ اجتماعی و ارتقای سلامت روان عمومی میانجامد.
نظر شما