کودک آزاری

کودک‌آزاری جسمی به‌عنوان یکی از رایج‌ترین اشکال آسیب‌رسانی به کودکان، شامل رفتارهایی است که منجر به جراحت یا آسیب‌های فیزیکی بالفعل و بالقوه می‌گردد. نکته حائز اهمیت در این نوع آسیب، وقوع آن در بستر روابط مبتنی بر اعتماد است؛ به گونه‌ای که اغلب توسط والدین یا سرپرستان قانونی که مسئولیت صیانت و نگهداری از کودک را بر عهده دارند، صورت می‌گیرد. ریشه‌های رفتاری و انگیزشی: از منظر روان‌شناختی، این اقدامات لزوماً با قصد قبلی برای ایراد جرح انجام نمی‌شود، بلکه غالباً برآمده از رویکردهای انضباطی افراطی و شیوه‌های تربیتی نادرست است. عواملی نظیر استرس‌های محیطی، عدم مهارت در مدیریت خشم و فشارهای روانی والدین، نقش کلیدی در تبدیل یک موقعیت تربیتی به یک واقعه آسیب‌زا ایفا می‌کنند. مصادیق و اشکال آسیب: این نوع آزار طیف گسترده‌ای از رفتارهای خشونت‌آمیز فیزیکی را در بر می‌گیرد که از جمله مصادیق بارز آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: اعمال فشار فیزیکی و هول دادن؛ تنبیهات بدنی شدید و ضرب‌وشتم؛ ایجاد سوختگی یا استفاده از ابزارهای آسیب‌رسان؛ رفتارهای مخاطره‌آمیزی همچون آویزان کردن یا لگد زدن. نتیجه‌گیری: آگاهی از این موارد، گامی حیاتی در جهت پیشگیری از آسیب‌های جبران‌ناپذیر بر سلامت جسم و روان نسل آینده است. ترویج الگوهای فرزندپروری مثبت و جایگزینی تنبیه بدنی با شیوه‌های نوین تربیتی، ضرورتی انکارناپذیر در سلامت اجتماعی محسوب می‌شود. ‌┄--┅┅┅❅❅┅┅┅--┄ روابط عمومی اداره بهزیستی شهرستان فردوس https://eitaa.com/behzistiferdows https://ble.ir/behzistiferdows