سالگرد شهادت آیت ا... رئیسی، فرصتی است برای تأمل در «کیفیت حضور» او در عرصه مسئولیت؛ حضوری که بیش از آنکه متکی بر نمایش باشد، بر احساس تعهد و پیگیری آرام، اما مداوم، استوار بود. در روزگاری که سرعت زندگی و پیچیدگیهای اجتماعی، گاهی ما را از شنیدن و دیدن یکدیگر دور میکند، چنین حضوری، یادآور یک نکته مهم است: مدیریت، پیش از آنکه مهارت اداره ساختارها باشد، توان فهم انسان هاست.
در تجربههای اجتماعی، فاصله میان مسئولان و مردم اگر زیاد شود، به تدریج به فرسودگی روانی جامعه میانجامد، اما هرجا این فاصله کمتر شده، حتی در شرایط دشوار نیز امید زنده مانده است. تلاش برای کاهش این فاصله، شاید یکی از ویژگیهایی بود که نام و یاد شهید رئیسی را در ذهن بسیاری از مردم ماندگار کرده است.
آنچه از چنین تجربهای میتواند برای ما باقی بماند، تنها یک نام یا عنوان نیست، بلکه شیوهای از نگرش است؛ نگاهی که انسان را مسئله نمیبیند، بلکه او را محور توجه میداند. در حوزههایی مانند بهزیستی، این معنا هر روز ملموستر از هر جای دیگری تجربه میشود؛ جایی که افراد پیش از هر چیز نیاز دارند دیده شوند، شنیده شوند و کرامتشان حفظ شود.
نظر شما