طنینِ زندگی در رگ‌های خسته‌ی «لقمان حکیم»؛ وقتی موسیقی، دیوارِ تنهایی را فرو می‌ریزد!

تصور کنید عصر یک چهارشنبه‌ی آفتابی در روستای تازیان را؛ جایی که دیوارهای «سرای سالمندان لقمان حکیم» سال‌هاست با سکوت، صبوری و شاید کمی «دلتنگی» خو گرفته‌اند. اینجا، جایی است که زمان در چشم‌های منتظرِ پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها کِش می‌آید؛ همان‌هایی که شاید روزگاری ستون خانه‌ای بودند و حالا، در گوشه‌ی خلوتِ این سرا، چشم به در دوخته‌اند تا ردّ پایی از یک آشنا، سکوتِ سنگینِ اتاقشان را بشکند.

اما این چهارشنبه، داستان طور دیگری رقم خورد. غبارِ غربت با نغمه‌ای آشنا شسته شد...

همدلی، فراتر از میزهای اداریماجرا از یک نگاه انسانی آغاز شد. خانم سامیه جهانشاهی (مدیرکل بهزیستی) و خانم فرخنده جلالی (مدیرکل فرهنگ و ارشاد)، این بار نه برای یک بازدید تشریفاتی، که برای «تجدید دیدار با ریشه‌ها» راهی تازیان شدند. آن‌ها آمدند تا بگویند اگرچه دستِ بی‌مهرِ زمانه یا غفلتِ فرزندان، این برکت‌های زندگی را به اینجا کشانده، اما آغوشِ جامعه هنوز برایشان گرم است.

جادوی کمنزیل؛ رقصِ اشک و لبخند در تازیاندرست در لحظاتی که دلتنگی می‌رفت تا چیره شود، گروه هنری «کمنزیل» با سازهای محلی و نواهای گرمِ هرمزگانی، معجزه‌ای برپا کرد. وقتی صدای عود و ضرب‌آهنگ شادِ بندر در فضا پیچید، انگار پنجره‌ای رو به جوانی باز شد. باید بودید و می‌دیدید! پدربزرگ‌هایی که زانوهایشان از خستگیِ روزگار خمیده بود، با ریتم موسیقی جان گرفتند.

ادربزرگ‌هایی که شاید ماه‌ها بود نامشان را کسی با مهر صدا نزده بود، چنان برقی در چشم‌های بارانی‌شان نشست که تمامِ تلخیِ «فراموش شدن» را برای ساعتی از یاد بردند. دست‌های پینه‌بسته‌ای که تکیه‌گاهِ تنهایی‌شان بود، حالا به نشانه شادی در هوا گره می‌خورد.

سهم شما در این لبخندها چقدر است؟این دیدار، فراتر از یک برنامه فرهنگی، یک «تزریقِ امید» بود به قلب‌هایی که شاید از بی‌مهری‌ها شکسته باشند. اما حقیقت این است که این گنجینه‌های ارزشمند، بیش از هر جشنی، به «دیده شدن» نیاز دارند. چشم‌های منتظرِ این پدران و مادران، در انتظار قدم‌های پُرمهر شماست. سرای لقمان حکیم، تنها به بودجه و اعتبار نیاز ندارد؛ اینجا قلب‌هایی می‌تپد که تشنه‌ی یک عیادتِ کوتاه، یک هم‌کلامیِ صمیمانه و دستِ سخاوتمندِ خیرینی است که می‌دانند «دعای عاقبت‌به‌خیری» را باید از میانِ همین دیوارهای سپید جستجو کرد.

عصر چهارشنبه در تازیان ثابت کرد که: سالمندی، پایانِ راه نیست؛ اگر ما یادمان نرود که مهربانی، زیباترین هدیه‌ای است که می‌توان به یک قلبِ منتظر بخشید.

بیایید نگذاریم سازِ دلشان ناکوک بماند؛ سرای سالمندان لقمان حکیم منتظر حضور سبز شماست.

روابط عمومی اداره کل بهزیستی استان هرمزگان